ERMENİ İSYANLARI

ermeni isyanları(erzurum) « : Aralık 27, 2007, 09:32:44 ÖÖ »

Alıntı

---

ERMENİ İSYANLARI
ERZURUM İSYANLARI

Ermeniler tarafından Erzurum'un Garin bölgesi, komitacılar tarafından çok önemli görülüyordu. Rus Ermenileri, Kafkasya'dan Osmanlı ülkesine buradan geçmişler ve önemli merkezlerini de burada kurmuşlardır. Birinci Dünya Savaşı'ndan önce yapılan Taşnak Komitesi son kongresi de burada toplanmıştı. Erzurum, Trabzon-Van yolunun üzerinde bulunduğu için hem karayoluyla Kafkasya'dan ve hem Trabzon yoluyla Batum, Köstence ve diğer yerlerden düzenli bilgi alınır ve buradan içeriye silah ve cephane sokulabilir.

Seferberliğin ilanından sonra yıllarca Ermeni isyanlarına, kıyım ve kırımlara sahne olan Erzurum bölgesinde savaş başladığı zaman, il merkezi ve sancaklarda Ermenilerden silah altında bulunanlar, kendi silahlarıyla birlikte Ruslara sığınmışlardır. Rus Hükümeti bunları silahlandırarak çeteler kurmuş ve Anadolu içerisine salmıştır. Ermeni gençlerini askerlikten kurtarmak için kilise adamları büyük çaba göstermişlerdir.

Ermeniler, bir yandan Türk ordusunun lojistik yollarını tıkamaya çalışırken, bir yandan da halkın moralini bozmak için Osmanlı'nın ve müttefiklerinin başarısız olduğunu propaganda ettiler ve düşmanların zaferi için kiliselerde dua ettiler. Ermeniler Erzincan'da kendilerine uzun süre yetecek yiyecek ve eşyaları daha seferberlik başında hazırlamışlar ve saklamışlardır. Bunlar daha sonraki aramalarda meydana çıkmıştır.

Kasım 1914'de Kemah'ın Karni Köyü civarındaki Çanlıvank Manastırı'nda toplanan komitacılar isyan planlarını hazırladılarsa da uygulama alanına konmadan meydana çıkarıldı. Erzurum ve sancaklarında Ermeniler silahlı olarak evlere saldırmaya, Müslüman kadın ve çocukları öldürmeye başladılar. Bu sayede bölgeden cepheye gönderilen askerlerin morallerini bozacak ve onların ailelerinin yanına dönmelerini sağlayarak Türk kuvvetlerinin gücünü azaltacaklardı. Erzincan bölgesinde pek çok silahlı asker kaçağı, silah, cephane, bomba ile ele geçirildi. Azgın bir komiteci olan ve yalnız bu nedenle Patrikhane tarafından Kemah'a atanmış bulunan Kemah Murahhasası çevresinde topladığı gönüllüleriyle Türklere pek çok zulümler yapmıştır.

Osmanlı güvenlik kuvvetleri tarafından tutuklanan Erzincanlı Dikran Papazyan adındaki bir şahıs "üç beş gün daha gecikme olsaydı, komitelerin aldıkları tertibat ile Erzincan'ı tüm ateşler içinde bırakacaklarını, yakıp yıkacaklarını; bütün Türkleri, askerleri öldüreceklerini, ancak hükümet uyanık bulunduğu için bu girişimin başarılı olamadığını" açıkça söylemiştir.

KAYNAK:
SAKARYA, İhsan-, Belgelerle Ermeni Sorunu, 2. Baskı, Genelkurmay ATASE Yayınları, Ankara 1984, s. 192-193

31 Mart Vak´asinin ic yüzü

31 Mart Hadisesi’nin Içyüzü



Prof. Dr. Ahmet Akgündüz - Arastirama



31 Mart Vak’asi diye tarihe geçen bu olay, 14 Nisan 1909 tarihine rastlamaktadir. Tarihçiler bu olayin, kendi zulümlerini örtmek isteyen Ittihadcilarin, II. Abdülhamid’in tahttan indirilmesini temin etmek için, Ingiliz Gizli Servisi’nin yardimi ile ve Ingilizlerin aleti olarak tertipledikleri bir hadise oldugunda ittifak etmislerdir. Ancak suç, samimi Müslümanlara yikilsin diye, bir kisim dini sloganlar kullanilmis ve “seri’at elden gidiyor” diye dine ve dindarlara hücum planlari hazirlanmistir. Ittihadcilar, kendilerinin tertipledikleri bu olayi dindarlari mürteciler diye suçlayarak dindara yikmislar ve maalesef kendileri gibi düsünen tarihçileri de kullanarak, bu olayi en büyük irtica olayi diye takdim etmislerdir. Böyle bir tertibi fiiliyata dökmek için hem yeterli sebepler vardir ve hem de memleketin bazi halleri böyle bir fitne için alevlendirici özellik arzediyordu. Þöyle ki:

Evvela, 31 Mart Vak’asinin sebepleri nelerdi?

A) Bu olayin asil sebebi, Ittihadcilarin yaptiklari zulüm ve istibdaddi. Ittihadcilar, tam bir zorba kesilmislerdi ve muhaliflerini sokoklarda öldürecek kadar azitmislardi. Mesela, Ismail Mahir Pasa, muhalif gazetecilerden Ahmed Samimi ve Hasan Fehmi Bey Istanbul caddelerinde açikça öldürüldü ve faili meçhuller artmaya basladi. Sultan Abdülhamid, Mesrutiyen geregi icraya karismiyor ve sadece temsil vazifesini görüyordu. Devlete daha çok hakim olmayi isteyen Ittahadcilar, yabanci devletler tarafindan Abddülhamid’e karsi bir seyler yapmaya zorlaniyorlardi. Onlar için tek hedef, gölgesinden dahi korktuklari Sultan Abdülhamid idi.

B) Osmanli Devleti’ni yikma planlarinin yapildigi Meclis’teki vekillerin degismesi için, millet tam manasiyla kayniyordu. Ermenistan ve Rum Pontus tartismalariyla ugrasan Meclis’teki vekillerden halk rahatsizdi.

C) Icradan uzak tutularak kösesine çekilmeye mecbur edilen Sultan Abdülhamid’in yeniden devlet ve millet lehine harekete geçmesini arzu edenler vardi. Çünkü Itihadcilar, Ingilizlerin masasi gibi, onu tahttan indirmek için mesgullerdi.

D) Asker siyasete karismisti. Aldigi askeri ve dini terbiyeye aykiri isler yapmaya baslamisti. Mesela Selanik ve Manastir’dan Istanbul’a getirilen III. Orduya ait subaylari fiyakasindan halk ve diger ordu mensuplari yaka silkmeye baslamislardi. Bununla kalmayip Ittihadcilar, Istanbul’u korumakla görevli I. Orduyu tahkir ederek, III.Ordunun Selanik’teki tümeninden nigahbân-i hürriyet ve muhâfiz-i mesrutiyet adiyla avci taburlarini Istanbul’a sevk ettiler.

E) Hasan Fehmi Bey basta olmak üzere, faili meçhul olaylarin artmasi milleti tedirgin ediyordu.

F) Ittihadçilar kendilerine muhalif gördükleri subaylari ve hatta askerleri kadro disi ediyorlardi; açikça bir tasfiye hareketi baslamisti. Bu durum da ciddi bir gerginlik sebebiydi.

G) Hürriyet adi altinda her türlü ahlaksizlik serbest hale gelmisti. Açikça Þer-i serife aykiri isleri yapan Ittihadcilara karsi, halkta ve özellikle de sagini solundan ayiramayan Dervis Vahdet gibi bazi dindarlarda, idareye karsi bir nefret olusmaya baslamisti.

Bütün bu sebeplerin bulundugu bir ortamda, özellikle 24 Temmuz 1908-14 Nisan 1909 tarihleri arasinda, her iki tarafa ait gazeteler, gerginligi artirici yayinlar yapiyorlardi. Partiler, sanki bir iç savas olacak gibi fedai yazmaya baslayan cemiyetler kurmaya basladilar. Ittihadcilar, zafer sarhosluguyla baski ve zorbaliklarini daha da artirmaya basladilar. Sinirsiz hürriyet anlayisi, askerlere kadar asilandi ve erler subaylara itaat etmez hale geldiler. Dine ve ahlaka aykiri bazi seyler, askerlere telkin edilmeye baslandi. Orduda itaat ve ahlak bozulmaya baslayinca, dinde hassas ama muhakeme-i akliyede eksik olan bazi nâdânlar, iyilik yapiyorum zanniyla bazi fitne tohumlarini ekmeye basladilar. Hürriyetin yanlis anlasilmasi ve tatbik edilmesi sonucunda, devletin idaresi cahillerin elinde kaldi ve herkes kendi basina hareket eder hale geldi. Istanbul serseri mayinlarla dolu bir hale gelmisti.

Iste Ingiliz Gizli Servisi’nin tahrikleriyle hareket eden Ittihad ve Terakkiciler, 31 Mart 1325 günü yani 14 Nisan 1909 tarihinde, gergin durumu firsat bilerek tertiplerini fiiliyata dökmeye karar verdiler ve III. Ordudan getirdikleri avci taburlarina mensup neferlerin fisegini patlattilar. Baslarinda tek bir subayin dahi bulunmadigi ve sadece basçavus ve çavuslarin komuta ettigi bu erler, “Þeri’at isterüz” deyü isyan ettiler. Ayasofya ve Sultanahmed Camii önlerinden toplanan kalabalik, Sadrazam Hüseyin Hilmi Pasa ile Meclis-i Meb’usan Reisi Ahmet Riza Bey’in azlini ve bütün Ittihadcilarin sürgün edilmelerini istiyorlardi. Yukarida zikredilen sebeplerden dolayi, isyan eden askerlere, basta hamallar olmak üzere her çesit insan karismisti.

Görünürde Ittihadcilara karsi, seriati ve onun teminati olan Abdülhamid’i kurtarmak için yapilmis bir isyandi. Ancak tamamen Ittihadcilarin ve Ingiliz Gizli Servisi’nin, Abdülhamid’i tahttan indirmek ve bu arada dindar halki da ezerek gözdagi verilmek için yapilmis bir tertipti. Bu serseri mayin gibi isyan eden askerler, Ittihadcilarin ileri gelenlerinden Ahmet Riza Bey zannederek Adliye Nâziri Nâzim Pasa’yi ve Gazeteci Hüseyin Cahid zanniyla da Milletvekili Emir Þekib Arslan Bey’i öldürdüler. Sultan Hamid, II. Tümen kumandanini çagirarak âsileri dagitmasini istedi; ancak Padisah’in talimatini dinlemeyen komutan Ordu Komutanindan emir almadigini söyleyecek kadar alçalmisti. Maalesef Ittihadci olan ve sonradan bu haline çok pisman olan Mahmud Muhtar Pasa ise, emir vermemekte direndi. Daha sonra isyan eden bu cahil askerlere, kendileri gibi cahil olan hamallar ve de sagini solundan fark edemeyecek kadar ahmak olan bazi dindarlar da katildi. Zaten Ittihadcilarin muhalifleri de böyle bir firsat bekliyordu. Onlar da akilli hareket edemediler. Is, çigirindan çikmisti. Bediüzzaman basta olmak üzere, bir kisim akilli Islam alimleri, askerlere ve hamallara, bunun bir oyun oldugunu ve oyuna gelmemeleri gerektigini ikaz ettiler. Hatta Bediüzzaman, bir nutuk ile sekiz taburu itaata getirmisti.

Ittihadcilar, Ingilizlerin aleti olmuslar ve bütün Müslümanlarin ümidi haline gelen Abdülhamid’i indirmekten baska gaye gütmemislerdir. Bu olayi kendileri tertip etmelerine ragmen, israrla bir irtica olayi oldugunu ifade etmeleri, günümüze kadar gelen devlet ile milletin arasini açmak adetinin kötü bir baslangici oldu.

Firsati ganimet bilen Ittihadcilar, olaylar büyüyünce, Selanik’ten Hareket Ordusu adini verdikleri kuvvetleri, Padisah’i kurtarmak gibi yalanci bir sloganla Istanbul’a sevk etmeye basladilar. Bu hareket ordusunun sadece kumandani olan Mahmut Þevket Pasa Müslüman ve Türk’tü. Askerlerin çogu, yagmaci ve Müslüman katili olan Makedonyalilardi. Tam bir çapulcu ordusuydu. Olayin vahametini anlayan Istanbul’daki generaller ve özellikle I. Ordu Komutani Nazim Pasa, Sultan Abdülhamid’e müdahele etmeleri gerektigini anlattilarsa da, Müslümani Müslümana kirdirmayacagini söyleyen Padisah, onlara gerekli talimati vermedi. I. Ordu Kumandani Nazim Pasa’ya, Hareket Ordusu’na silah çekmemeleri için yemin bile ettirdi. 25 Nisan’da Hareket Ordusu, Yunan ordusu gibi davrandi ve Yildiz Sarayi’ni yagmaladi. Kütüphane disinda Padisah’in altin arabasini bile parçalayip götürdüler. Daha sonra da 27 Nisan 1909’da Meclis-i Umumi’yi toplayarak Abdülhamid’i hal’ kararini silah zoruyla çikardilar. En önemli ithamlari, 31 Mart Vak’asi’ni tertip etmekle suçlamak idi. Halbuki bu tamamen yalandi. I. Orduya talimat vermemekte direnen Padisah, Müslümani Müslümana kirdirmakla itham ediliyordu.

Kisaca 31 Mart Olayi, Ittihadcilarin tertipledikleri bir fitneydi; ancak muhalifleri olan Kâmil Pasa-zâde Said Pasa, Ismail Kemal Bey, muhalif gazetecilerden Mizanci Murad ve Volkan Gazetesi bas yazari Dervis Vahdeti gibi bazi safdiller de durumdan pasta çikarmak ugruna atese körükle gittiler ve fitne atesini söndürmek yerine daha da alevlendirdiler. Neticede düsmanlar kâr etti; devlet, millet ve din zarar etti. Çünkü kurulan Divan-i Harb-i Örfî çok masumlari idam sehpalarinda sallandirdi. Din düsmani kesimlerin eline de tam bir irtica sermayesi verilmis oldu. Bediüzzaman gibi allâmeler bile, 31 Mart Olayi ile suçlandilar; ama beraat ettiler.1



*****

Dipnot:

1- Kur’an, Ahmed Bedevi, Inkilap Tarihi ve Jön Türkler, sh. 276 vd.; Osman Nuri, Abdülhamid-i Sâni ve Devr-i Saltanat, c. I, sh. 111; Danismand, Osmanli Tarihi Kronolojisi, c. II; Öztuna, Osmanli Devleti Tarihi, c.I, sh. 616-619; Bediüzzaman Said Nursi, Âsâr-i Bedî’iyye, sh. 309, 316-317, 324, 395-396, 441; Mektûbât, sh. 429; Badilli, Tarihçe-i Hayat I, sh. 235-260
“Tarihçiler bu olayin, kendi zulümlerini örtmek isteyen Ittihadcilarin, II. Abdülhamid’in tahttan indirilmesini temin etmek için, Ingiliz Gizli Servisi’nin yardimi ile ve Ingilizlerin aleti olarak tertipledikleri bir hadise oldugunda ittifak etmislerdir.”

Kaynak: Yeni Dünya Dergisi

@ Ekrem Yolcu

Sultan Resad ve ittihadcilar

Sultan Mehmed Reşad

Babası : Sultan Abdülmecid

Annesi : Gülcemal Kadın Efendi

Doğumu : 2 Kasım 1844

Vefatı : 3 Temmuz 1918

Saltanatı : 1909 - 1918 (9) sene

Halk arasında Sultân Reşâd olarak meşhur olan V. Mehmed Reşâd hân, Sultân Abdülmecid’in Çırağan Sarayında 1844 yılında Gül-cemâl Kadınefendi’den dünyaya gelen 3. Oğludur. 27 Nisan 1909 tarihinde 65 yaşında Osmanlı tahtına oturmuştur. Dehası itibariyle Abdülhamid ile kıyaslamak mümkün değilse de, İslâm kültürüne vâkıf, Arapça ve Farsça’yı iyi bilen hattât, Mevlevî ve şâir bir padişahdır. Maalesef, İttihâd ve Terakkinin meşru ve gayr-i meşru her isteklerine boyun eğerek padişahlığını doldurmuştur. İttihâdcılar, herkesi 31 Mart mürettibliği ve irtica ile suçlamaya başlamışlar, tehdid ile Tal’at Bey’i Dâhiliye nâzırı yapmışlardır. Roma Büyükelçisi olan ve tam bir ahlaksız diye vasıflandırılan İbrahim Hakkı Bey, zorla sadrazamlığa getirilmiştir. Tabii ki, Trablusgarb’ın elden çıkmasına da sebep olmuştur. Hareket Ordusu Kumandanı Mahmûd Şevket Paşa ise, harbiye nâzırı olarak kabinede yerini almıştır. Sonradan, İttihâdcılar için “beyinsiz mahluklar” diyerek can verecektir. Kısaca Sultân Reşâd döneminde iktidar, tamamen Tal’at, Enver ve Cemal Paşa üçlüsünün elindedir. İttihâdcıların zorbalığı ile, Kavalalı Hânedanından Mehmed Said Hâlim Paşa sonradan sadrazamlığa getirilmiştir. Hiç bir vasfı olmadığı halde, kurallar çiğnenerek Tal’at Paşa’nın sadrazamlığa getirilmesi de bu döneme rastlamaktadır. Son olarak, I. Cihan Harbine Osmanlı Devleti’nin girmesini dahi, Padişaha haber vermeden bu üçlünün yaptığını ifade edersek, Osmanlı Devleti’nin bu dönemde içine düştüğü çukuru daha iyi anlayabiliriz. Kısaca Osmanlı Devleti’nin bu kadar kötü eller tarafından idare edildiği başka bir dönemi mevcut değildir. Maalesef, İttihâdcıların Şeyhülislâmlarından Şeyhülislâm Musa Kâzım Efendi’nin de farmason olduğu açıkça ifade edilmektedir.

Bu kadro iş başına gelince, dış güçler Osmanlı Devleti vatandaşlarını tahrike başladılar. Suriye’de Dürziler, Yemen’de Zeydîler ve Balkanlarda Arnavudlar isyan ettiler. İttihâdcı politikanın iflas ettiğini gören Sultân Reşâd, yanına sadrazam ve diğer devlet erkânı ile Bediüzzaman gibi âlimleri de alarak, Rumeli Seyâhatine çıktı. Mahmûd Şevket Paşa’nın büyük kuvvetlerle ve silahla susturamadığı isyanı, 100.000 Arnavud ile Kosova Meydanında namaz kılarak teskin ettirdi (Haziran 1911).

İttihâdcılar kendilerine yakın olan Trablusgarb Valisi Recep Paşa’yı İstanbul’a davet ederek Harbiye Nâzırı yaptılar ve Abdülhamid’in Libya’yı korumak üzere bulundurduğu tümeni, hatalı bir kararla Yemen’e sevk ettiler. Bunu fırsat bilen İtalya, İttihâdcıların adamı ve kendisinin de ajanı olan Emanuel Karaso’yu kullanarak Libya’yı işgal etmek üzere harb ilan etti. Ekim 1911’de İtalyanlar Trablus ve Bingazi’yi işgal ettiler. Ancak Abdülhamid’in burada kurduğu milis teşkilâtı olan Senûsîler ve Kuloğulları sayesinde, Mussolini zamanına kadar Libya’yı tam olarak teslim alamadı. İtalyanlar daha sonra Mayıs 1912’de Akdeniz Adalarının merkezi olan Rodos’u işgal etti. Bu mağlubiyetlerin faturasının İttihâdcı Hakkı Paşa’ya kesilmemesi için İttihâd ve Terakki Partisi, Padişah’a Meclis’i fesh ettirdi ve Hakkı Paşa’yı Londra’ya gönderdi. İttihâdcıların tahriki ile Osmanlı ordusundaki subaylar, ittihâdcı ve halâskâr diye ikiye ayrıldılar; çeteler kurarak birbiriyle boğuşmaya başladılar. Bu rezâletin neticesinde Ekim 1912 Lozan Muâhedesi ile İtalya Harbine son verildi ve Libya İtalya’ya bırakıldı. 12 Ada ve Rodos Osmanlıya iade edildi.

II. Abdülhamid’in ittihâd-ı İslâm siyâsetini anlamayan İttihâdcıların Hakkı Paşa Hükümeti, ittihâd-ı anâsır diyerek, meşhur Temmuz 1910 tarihli Kiliseler ve Mektepler Kanununu çıkardı. Böylece asırlardır, aralarındaki rekabetle birbirlerine düşen Bulgar, Sırp ve Yunan azınlıklar arasında hakemlik yapılmış ve düşman birleştirilmiş oldu. Bununla da kalınmayarak Rumeli’deki yetişmiş 120 tabur terhis edildi ve yerine acemiler gönderildi. İttihâdcılar bunu yaparken, azınlıklar Rusya ve diğer devletlerin yardımıyla ağır silahlar satın alıyordu; bundan Selanik’te oturan II. Abdülhamid haberdar oluyor; ama ittihâdcıların kulakları kapalı kalıyordu. Rusya ile anlaşan Bulgaristan, Sırbistan, Karadağ ve Yunanistan Ekim 1912’de arka arkaya Osmanlı Devleti’ne karşı harb ilan ettiler ve Osmanlı Devleti’ni perişan eden Balkan Harbi başladı. Böyle nazik bir dönemde Osmanlı Hâriciye Nâzırı Ermeni Gabriel Noradungiyan Efendi idi. Sonradan Osmanlı Devleti’ne hıyânet etti. Osmanlı Devleti’nin elinde Şark Ordusu denilen 5 kolordu dışında askeri olmadığı gibi, Arnavudlar da, Büyük Arnavutluk hayaliye gayr-i müslim çetelerle birlikte hareket ediyorlardı. Aralarında ittihâdcı ve halâskâr diye ikiye bölünen Şark Ordusu, Bulgaristan kuvvetleri karşısında mağlup olarak Kasım 1912’de Çatalca’ya kadar geriledi. Garb Ordusu da Sırplara karşı mağlup olmuştu. Yunanlılar meşhur Preveze’yi aldılar ve 6 Kasım 1912’de Selanik Yunanlılara Tahsin Paşa tarafından teslim edildi. İttihâd ve Terakki’ye göre mehd-i hürriyet olan Selanik, kendi siyâsetleri neticesinde Yunanlılara teslim edilmiş ve orada ikamet eden II. Abdülhamid, göz yaşları içinde İstanbul Beylerbeyi Sarayı’na nakledilmişti. Mart 1913’de Edirne açlıktan dolayı Bulgarlara ve Yanya da Yunanlılara teslim edildi. Abdülhamid’in hal’ meselesindeki heyette bulunan Arnavud Es’ad Toptanî Paşa, devlete hıyânet ederek komutan Hasan Rıza Paşa’yı öldürüp İşkodra’ya el koydu. Osmanlı Devleti aleyhinde Bulgarlar, Sırplar, Yunanlılar ve Arnavudlar ittifak etmişlerdi. Arnavudları bu isyana iten sebeplerin başında İttihâdcıların dine aykırı hareketleri geliyordu.

Bütün bu olan bitenlere karşı, adı büyük ama kendisi küçük olan Ahmed Muhtâr Paşa’nın kabinesinde sadece Kıbrıslı Kâmil Paşa ve Şeyhülislâm Cemâleddin Efendi ittihâdcılara muhâlif idiler. İttihâd ve Terakki, sert tutumlarından dolayı Dâhiliye Nâzırı Ahmed Reşîd Bey’den de bunalmışlardı. Harbiye Nâzırı ise, İttihâdcılara muhâlif olan Halâskâr Zâbitân Cuntasının lideriydi. Bu ittifakdan rahatsız olan İttihâd ve Terakki’nin liderlerinden Yarbay Enver Bey ve Albay Cemal Bey, İttihâdcı Prens Said Hâlim Paşa’nın yalısında bir araya geldiler ve siyâsetle uğraşmayacaklarına dair yemin ettiler. Kâmil Paşa bu yeminlere inanmadı ve nitekim onun aleyhinde Edirne’yi Bulgarlara verecek diye propagandaya başladılar. 23 Ocak 1913 günü Enver Bey, komitecilerini alarak Bâb-ı Âli’yi bastı. 8 eri ve iki subayı şehid eden çeteler, kendilerine karşı çıkan Harbiye Nâzırı Nâzım Paşa’yı şehid ettiler. Tal’at ve Enver Beyler, Kâmil Paşa’yı zorla istifa ettirdiler ve Mahmûd Şevket Paşa’yı sadrazam yaptılar. Tal’at kendini Dâhiliye Nâzırı tayin ettirdi. Başta Kâmil Paşa, Şeyhülislâm ve Reşid Bey olmak üzere yüzlerce muhâlif tevkif ve sürgün edildi. Tarihe Bâb-ı Âli Baskını diye geçen bu olay, askerin siyâsete karıştığı en çirkin olaylardan biridir.

Böyle bir iç karmaşada Balkan Harbine son vermek üzere Mayıs 1913 tarihli Londra Muâhedesine imza koyan Osmanlı Devleti, Balkanları hemen hemen terk ediyordu. Edirne’yi bile Bulgaristan’a bırakan bu andlaşma, devlet için bir intihar gibiydi. Osmanlı Devleti’ne ihânet eden Arnavudlar da umduklarını bulamadılar. Arnavudluğa verecekleri toprakların yarısını (Kosova ve Manastır) Sırbistan’a verdiler ve bugüne kadar bu ihanetin cezasını masum Arnavudlar çektiler.

Bu durumdan iyice kuduran İttihâdcılar, tatbik ettikleri örfî idare ile Kanun-ı Esâsî’yi rafa kaldırdılar. Padişahla arası iyi olmayan ve tarafsız sadrazam adıyla İttihâdcılar tarafından bu makama getirilen Mahmûd Şevket Paşa da, İttihâdcılardan bıkmıştı. İttihâdcılar, Mahmûd Şevket Paşa’yı hedef aldılar. İstanbul muhâfızı Cemal Bey, Paşa ile ilgili suikasd istihbârâtını haber bile vermedi. Hedef, hem Paşa’yı ve hem de muhâlefeti sindirmekti. Balkanlardaki mağlubiyet ve hele Edirne’yi Bulgarlara veren andlaşmadan dolayı, herkes İttihâdcılardan nefret ediyordu. İngiltere’nin arkasında olduğu söylenen Mahmûd Paşa suikasdı 11 Haziran 1913’de meydana geldi. Makam otomobiliyle Bâb-ı Âliye giden Paşa kurşunlanarak şehid edildi. İttihâdcılar, kendileri tertip ettikleri suikasdı muhâliflere ve özellikle de Halâskâr Zâbitân’a yüklediler. 29 kişiyi idam ederek muhâlefeti tasfiye ettiler. Tunuslu Hayreddin Paşa’nın hânedândan olan oğlu Dâmad Sâlih Paşa’yı bile idam ettirdiler. Sultân Reşad kukla gibiydi. Sıra Prens Said Hâlim Paşa’nın hem Hâriciye Nâzırı ve hem de Sadrazam olarak tayinine gelmişti; onu da yaptırdılar. Dâhiliye Nâzırı Tal’at Bey’di; Enver Bey’e de ordunun bütün yetkileri verildi. 3. adam olan Cemal Bey’e ise, önce donanma ve sonra da Devletin Arab Eyâletlerinin idaresi verildi. İttihâdcılar diktatörlüğü denilen bu çetede Ziya Gökalp de İttihâd ve Terakki Partisi Genel Sekreteri vazifesini ifa ediyordu. Kelimenin tam anlamıyla bir diktatörlük söz konusuydu.

Mahmûd Paşa’nın katlinden 18 gün sonra 2. Balkan Harbi çıktı. Osmanlı Devleti Edirne ve Batı Trakya’yı geri aldı. Enver Bey, Temmuz 1913’de Edirne’ye girdi. 10.08.1913 tarihli Bükreş Muâhedesi ile harb sona erdi. Artık Edirne fethi sarhoşluğunun da tesiriyle Osmanlı Devleti, İttihâd ve Terakki Partisi Genel Başkanı ve Dâhiliye Nâzırı Tal’at Bey, ordudan tek sorumlu olan Yarbay Enver Bey (Ocak 1914’de Harbiye Nazırı olmuş ve sonra Nâciye Sultân ile evlenerek Saray’a Dâmâd olmuştur), Bahriye Nâzırı ve Suriye’deki 4. Ordu Kumandanı Cemal Bey’in elindedir. Cemal Paşa, Fransız âşığı ve diğerleri ise Alman hayranıdırlar. Said Hâlim Paşa ise, tam bir kukladır.

Orduyu kısa zamanda kısmen de olsa düzene sokan Enver Paşa, I. Cihan Harbinin patlak vermesinden de istifade ederek Eylül 1914’de Kapitülasyon denilen imtiyazları iptal etti. I. Cihan Harbi, Almanya, Avusturya, Bulgaristan ve sonra da Osmanlı Devleti’nin katıldığı İttifak Devletleri ile Rusya, İngiltere, Fransa, İtalya, Japonya, Sırbistan, Romanya, Belçika, Yunanistan, Portekiz ve Karadağ’dan oluşan İtilaf Devletleri arasında cereyan ediyordu. İngiliz ve Fransız kuvvetler, Eylül 1914’de Marne Muhârebesinde müttefik kuvvetleri mağlup ettikten sonra, Osmanlı Devleti muhakemesiz bir şekilde harbe sokuldu. Tek sebep Enver-Tal’at ve Cemal Paşalar üçlüsü idi. Savaşa Almanlarla birlikte girmek üzere yayınladıkları tâlimatnameler bugün elimizdedir. Dolayısıyla bir asra yakındır, harbin resmi sebebi olarak gösterdikleri Osmanlı’ya sığınan iki Alman Harb gemisinin, Osmanlı’dan habersiz Karadeniz’e açılarak Rus limanlarını bombalaması ve bunun üzerine İtilaf devletlere ait kuvvetlerin de Osmanlı Devleti’ne harb açtıkları şeklindeki iddia, tamamen yalandır. Maalesef, Almanya ile yapılan gizli ittifaklar ve I. Cihan Harbine girmek kararı, Padişah, Sadrazam, Meclis ve Hükümetin haberi olmadan alınmıştır. 28 Temmuz 1914’de başlayan harbe Osmanlı Devleti 29 Ekim 1914’de katılmıştır. Neticesi herkesçe malumdur. Sadece Enver Paşa, liyakatsiz idaresi yüzünden Rus cephesinde 90.000 askeri Sarıkamış’ta şehid etmiştir. Ocak 1918 tarihli Amerika Başkanı Wilson’un 14 maddelik prensipleri, İttifak devletlerini mağlubiyete mahkûm etmiştir.

Ruslar işgal ettikleri (3.8.1915) Van Vilâyetini Ermenilere bırakıp çekilince, Ermeniler, asırlardır beraberce yaşadıkları Müslümanları kırmaya başladılar. Bunun üzerine 1915 Ermeni Tehciri diye bilinen ve ancak sonradan Ermeniler tarafından soykırım olarak gösterilen olay başladı. Osmanlı Devleti, kendi vatandaşı oldukları halde düşmanla birlikte hareket eden Doğu’daki 500.000 Ermeniyi, Dâhiliye Nâzırı Tal’at Bey’in emri ve sadrazam Said Hâlim Paşa’nın tasdikiyle tehcîre yani Kuzey Suriye ve Irak’a mecburi göçe zorladı. Yolda telef olanlar oldu. Ancak asla katliam yapılmadı.

Bunu İttihâdcıların zayıf siyâsetleri ve en önemlisi de dindeki zaafları sebebiyle, Arabistan’da Şerif Hüseyin Paşa’nın başlattığı Arab İsyanı takip etti (Haziran 1916). 1913’de İttihâdcıların takip ettiği Türkçülük siyâseti, Suriye’de Azım-zâdelerin başını çektiği Fransızlarla ittifak hareketini doğurdu. Neticede Osmanlı Devleti bütün cephelerde mağlup oldu. Bu acıya dayanamayan II. Abdülhamid, Şubat 1918’de vefat etti. Cihan Harbinin son günleriydi. Onu kardeşi ve padişah olan Sultân Reşâd takip etti ve 4.7.1918 tarihinde o da 74 yaşında dünyaya gözlerini yumdu.

ZEVCELERİ: 1- Kâm-res Baş Kadın Efendi. 2- Dürr-i Adn İkinci Kadın Efendi. 3- Mihr-engîz İkinci Kadın Efendi. 4- Nâz-perver Üçüncü Kadın Efendi. 5- Dil-firîb 4. Kadın Efendi. ÇOCUKLARI: 1- Mahmûd Necmeddin Efendi. 2- Ömer Hilmi Efendi. 3- Mehmed Zıyâaddin Efendi. 4- Refî‘a Sultân .

Abdulhamid Soygunu !!!

Abdülhamid çek kesmiş miydi?



Mustafa Armağan


Bir çek… Duruyor arşivin mahzenlerinde. Suskun. Değil aslında. Konuşuyor bir şeyler. Yazılı üzeri (arkası değil!): 15 Temmuz 1909, Selanik (Salonique). Miktar 40.375.79 lira. (Kırk bin üç yüz yetmiş beş lira yetmiş dokuz kuruş.) Ve altında sade bir imza: Abdülhamid. O kadar…



Bu, yaklaşık 2,5 ay önce, 27 Nisan 1909’da tahttan indirilen Sultan II. Abdülhamid’in Osmanlı Bankası’nda bulunan 52.971.54 liralık birikmiş mevduatının bir kısmıdır. Çek İstanbul’daki Osmanlı Bankası hesabından belirtilen miktarın Deutche Bank’a ödenmesini emrediyor.



İyi de neden?



Biraz etrafımızı görmeye çalışalım. Neler olup bitiyor bu çek kesildiği sırada?



31 Mart isyanına karıştığını bahane ederek padişahı tahttan indiren ve bir trene bindirerek onun ‘hiç sevmediği’ Selanik şehrindeki Alatini Köşkü’ne kapatan İttihatçılar, Sultan Reşad’a baskı yaparak Hazine-i Hassa’ya devredilen malların devlet hazinesine alınması yolundaki kararı imzalattılar. Böylece Abdülhamid devrinde sarayın elinde toplanmış bulunan bu mali imkânı hükümetin eline verdiler. Bununla yetinmeyip sabık padişahın bankada olduğunu bildikleri öz parasına el koymak için harekete geçtiler.



Eski padişahın Osmanlı Bankası’nın en iyi müşterilerinden birisi olduğu biliniyor. 1886 Haziran’ından itibaren düzenli olarak yatırılan 1.000 ila 3.000 lira arasındaki miktarlar 1891 yılı sonuna kadar 92.700.75 liraya yükselmiştir. Kadın efendilerinden Mestniyaz, çocuklarından Mehmed Selim Efendi ile Zekiye ve Naime sultanlar ve yeğenlerinden İbrahim Tevfik Efendi adlarına da tam 3.166.24 lira yatırılmıştı. Bir de “Trablus’tan Hama ve Humus’a İşleyecek Araba Şirketi”ne ait 250 hisselik bir hisse senedi emanet edilmişti banka kasalarına. 1909 Mayıs’ına gelindiğinde, Osmanlı Bankası’nın görüp göreceği “en zengin ve en itibarlı müşterilerden biri” olan Abdülhamid’in serveti 52 bin küsur liraya inmiş bulunuyordu.



İşte Selanik’te sürgün bulunan sabık hünkârın Osmanlı Bankası’na yazdığı 5 Mayıs 1909 tarihli mektubunda çekmek istediği para, buydu. Banka Temmuz 1909’da genel müdürlükten Mr. Neeff’i Selanik’e gönderecek ve para Alatini Köşkü’nde kendisine ödenecekti.[1]



Geriye kalan 13.733.55 liralık kısım ise bir alındı makbuzu imzalanarak elinden alınmıştır. İsmail Hakkı Uzunçarşılı bir makalesinde, mevduatın bu son kısmının nasıl elinden alındığını şöyle aktarıyor:



Hakan-ı sabık Abdülhamid Han hazretlerinin… Bank-ı Osmanî’de mevdu onüç bin yediyüz küsur lira-yı Osmanî, Alatini köşkünün nam-ı hümayunlarına mübayaasıyla tamirat-ı lazimesinin icrası ve mütebakisinin ikinci ve üçüncü orduların techizatına sarf edilmek şartiyle hakan-ı müşarünileyh tarafından ihda buyurulması üzerine…[2]



Böylece meblağın 14 bin liraya yakın kısmına da, köşkün satın alınması ve tamirat masrafları çıkarıldıktan sonra 2. ve 3. orduların donanımına sarf edilmek üzere el konulmuş oluyordu.



Fakat biz asıl çekin hikâyesine geri dönelim. Bakalım bu masum görünüşlü çekin altında nasıl yaman bir trajedi uç veriyor?



Bu paranın mahiyetini ve bir eski sultanın elinden alınışını bize en geniş şekilde olaya şahit olan Abdülhamid’in kızı Ayşe Osmanoğlu anlatmıştır. Ona kulak veriyoruz:



Bir gün yine köşkte sıkıntılı bir hava esmeye başladı. Babamın Alman Bankasındaki parasını almak istiyorlardı. Babam üzüntülü bir halde olduğundan biz de müteessirdik. İstanbul hükümeti, Rasim Bey vasıtası ile haberler gönderiyor, babam kâğıtlar yazıyor, Rasim Bey sık sık huzura girip cevap getiriyordu. Babam diyordu ki, “Ben kalabalık bir ailenin babasıyım. Padişah olduğum zaman şehzadeliğimde çalışıp kazandığım paranın bir kısmını cülûs bahşişi olarak kendi kesemden verdim. Çünkü ben diğer biraderler gibi avare yaşamaz, oturmaz, dinlenmez, çiftliklerimde çalışırdım. Kazandığım parayı benden sonra evlad-ü ayâlim alsın diye bankaya yatırdım… İşte bu sebeplerden dolayı bankadaki parayı veremem.[3]



‘Bu, çocuklarımın parası, veremem’ dedikçe Abdülhamid üzerindeki baskı da artıyordu. ‘Vermeye mecbursunuz’ dedikten başka, bizzat eski sultana, “Sizi de, kızlarınızı da bodruma indirip hapsederler” tehdidi yapılıyor, açıkça canlarına zarar vereceklerini söylüyorlardı. Aile korkmaya başlamış, parayı verip kurtulmayı arzu eder hale gelmiştir:



Bütün köşkü bir korku istila etmişti. Bu paranın bize baş belası olacağını düşünmeye başlamıştık. Hem kendimizin, hem de babamızın selâmeti için verilsin diyorduk. Manevî hava o kadar sıkıcı bir hale gelmişti ki pencerelerin önünde bile duramaz olmuştuk.



Bir baba olarak Abdülhamid evlatlarının haline acıyor, üzülüyor ama elinden bir şey gelmiyordu. Onu artık bir eski padişah olarak düşünmeyin. O, şimdi bir babanın çaresizliği içinde kıvranmaktadır. Ömrü boyunca biriktirdiği kendi gelirinden çocuklarına tek bir kuruş dahi bırakamayacak olması yeterince büyük bir ıstırap kaynağı iken, bir de onlara bir zarar verilmesi ihtimali belirmişti. ‘Keşke’, demiştir, ‘bu parayı vaktiyle herkesin adına ayrı ayrı hesaplara yatırsaydım. Yazık. Benim yüzümden onların da kısmeti kapanıyor.’



Zaten Şehzade Abdürrahim Efendi sıkıntıdan sarılık olmuştur, Ayşe Sultan’ın da burnundan her sabah kan gelmektedir. Son bir çare düşünür Abdülhamid ve Meclis-i Mebusan’a başvurur; bu meselenin halledilmesini ister. Ancak gelen cevap büsbütün umutsuzluğa yol açacak mahiyettedir. Üstelik tehditkâr bir cevaptır bu.



Artık köşke hapsedilen ailenin rahatı büsbütün kaçmıştır. Ayşe Sultan’ın annesi Müşfika Kadınefendi, bir gün kocası Abdülhamid’e şu ricada bulunur:



Ver de kurtul. Senin ve cümlemizin selâmeti için bu parayı başından defet. Nasıl olsa bir lokma ekmek buluruz. Çocukların da böyle söylüyorlar.



Hanımından ve çocuklarından gelen bu ferahlatıcı mesaj, babayı bir nebze rahatlatmıştır. İşte ‘bu endişeler, bu ıstıraplar arasında’ eski Sultan Abdülhamid, önüne konulan bir kâğıdı imzalayacak ve çocuklarını çeyiz parasından mahrum bırakan acı kararı onaylayacaktı. Ne var ki, bu defa banka 5 Mayıs 1909 tarihli bu imzalı kâğıdı kabul etmeyecek ve ancak huzura gönderilecek bir heyetin gözü önünde parayı bizzat mudiye teslim edebileceklerini bildireceklerdi.



Eli kuvvetlenen Abdülhamid’in de bazı şartları vardı İttihatçılara. Oğlu Abdürrahim’in tahsili, üç kızının da evlenmesi için İstanbul’a gitmelerine izin verilmesini, yanında kalan bendegâna, yani hizmetlilerine bir parça serbestlik tanınmasını, kendisine kâfi miktarda tahsisat bağlanmasını ve köşkün satın alınmasını, son olarak da ölünceye kadar rahat bırakılmasını ve hayatının ordu tarafından tekeffül edilmesini istemiştir.



Nihayet şartlar kabul edildi. Banka müdürü ile Almanya’nın Selanik Konsolosu, o 15 Temmuz 1909 günü yanlarında büyük 6 bavul para ve tahvillerle huzura girdiler. Abdülhamid, o sırada 5 yaşında olan Abid Efendi’yi sağına oturtmuştu. Mudileriyle baş başa görüşmek istediklerini söyleyen konsolos ve banka müdürlerinin dedikleri yapılmış, subaylar dışarıya çıkarılmıştı. İmzalarını alıp paraları teslim ettikten sonra konsolos ve banka müdürleri hızla arabalarına binip köşkten uzaklaştılar.



Abdülhamid bu sırada balkonun kapısına yürümüş ve subaylara, para çantalarını göstererek, “Alınız şunları!” diye gür bir sesle bağırmıştır. Bavullar arabalara yüklenip Selanik’in meşhur Beyaz Kule’sine revan olurken, bir baba olarak omuzları düşmüş Abdülhamid çocuklarını yanına çağırmış, onlara şöyle nasihat ediyordu:



Evlâtlarım! Hiç birinizin istikbalini temin edemediğimden çok meyusum. Ne yapayım? Talih, kader böyle imiş. Elbet size millet bakar.



Çocukları ise sıraya girmiş, bir yandan elini öperlerken, diğer yandan, “Efendimiz! Siz sağ olunuz. Feda olan paralar olsun” diyorlardı. Bu sırada Abdülhamid gözleri dolarak evlatlarını teker teker öpüyordu.



Paraların tesliminin üzerinden bir gün geçmiştir. Köşk Muhafızı Rasim Bey, eski Sultanın bütün serveti elinden alınırken gösterdiği metanete hayran olduğunu söylemek ihtiyacını hissetmişti kendisine. Ayşe Osmanoğlu’nun hatıralarında anlattığına göre Abdülhamid gülüp geçmiştir bu sözlere. Kelimelerinden bir ateş yalımı hissedilmesi bundandır:



Rasim Bey! Mal habistir. Bir elden gelir, diğerinden çıkar… Ben nice şeyler görmüş, geçirmiş insanım. Bana bunları Allah verdi. Yine o aldı.




--------------------------------------------------------------------------------

[1] Edhem Eldem, Osmanlı Bankası Tarihi, Çeviri: Ayşe Berktay, İstanbul 1999, Osmanlı Bankası Tarihi Araştırma Merkezi Yayınları, s. 247-248.


[2] İsmail Hakkı Uzunçarşılı, “II. Abdülhamid’in hal’i ve ölümüne dair bazı vesikalar”, Belleten, 10 (1946), 40, s. 713.



[3] Ayşe Osmanoğlu, Babam Abdülhamid, İstanbul 1960, Güven Yayınevi, s. 159. Bu kitaptan yapılacak diğer alıntılar ise sayfa 159-164’dendir.




Bu yazı 43373 defa okunmuştur.

Enver Pasa´nin sattigi Kibris Adasi

1878-1923 Dönemi 1878 yılında Ruslar Kars, Ardahan ve Artvin'i işgal etti. Bunun üzerine İngiltere Osmanlı İmparatorluğu'nu Ruslar'a karşı korumak için Kıbrıs'ın kendisine kiralanmasını istedi.
Bu isteği kabul etmek zorunda kalan Osmanlı İmparatorluğu, Kıbrıs'ı; Ruslar Kars, Ardahan ve Artvin'den çıkarılınca boşaltmak üzere İngiltere'ye kiraladı.
Osmanlı İmparatorluğu 1914 yılında Almanya'nın yanında savaşa girince İngiltere adayı tek taraflı olarak ilhak etliğini açıkladı.
Canakkale Savaslari ile ve 1.Dünya savasi ve Osmanli ile ilgili konularda aslinda 1907 de Osmanli adina Enver Pasa´nin Berlin´de, Osmanli Devletinin haberi olmadan 30.000 Aklman altini karsiliginda ittifak anlasmasi imzaladigini belirtmistim.
Kibris´in elden cikmasi da iste bu anlasmanin bir sonucudur.
Söyleki; Canakkale bogazina girerek, kendilerini kovalayan ingiliz savas gemilerinden gecen 2 Alman savas gemisini teslim etmedigimizden dolayidir ki, 1. Dünya savasinda Almanlarin tarafinda oldugumuzu belirtmis olduk. Bunun üzerine parasini pesit ödedigimiz ingiliz tersanelerinde yapilan 2 savas gemimiz bize teslim edilmeyerek gasp edildiler ingilizler tarafindan.
Kibrisida ingiltere bu olaydan dolayi ilhak etti.
Daha sonra Ruslar işgal ettikleri yerlerden çekilmelerine rağmen İngiltere adayı boşaltmadı.Türkiye 1923 yılında Lozan Antlaşması ile (Madde-23) adanın İngiltere'ye bırakılmasını kabul etti. Anlaşmada yer alan bir madde ile adanın statüsünde meydana gelecek değişikliklerde söz sahibi oldu. Ayrıca 2 yıl süre ile adadaki Türkler'e Türkiye'ye göç etme ve Türk Vatandaşı olma hakkı tanındı. Bu sürede çok sayıda Türk Türkiye'ye göç etti. Kalanlar ise İngiliz idaresine girdi.
1923-1960 Dönemi Bu dönem Kıbrıslı Türkler için en zor dönemlerden biridir. Bir yandan İngilizler'in baskısına bir yandan da Rumlar'ın tedhiş eylemlerine hedef oldular. 1923 yılında oluşturulan yasama meclisi 9 Rum, 3 Türk ve 6 da İngiliz Hükümeti tarafından atanan 18 üyeden meydana geliyordu. Bu, Türkler'e yapılan bir haksızlıktı. Bu yetmiyormuş gibi 1925 yılında meclis 12 Rum, 9 İngiliz ve 3 Türk üyeden oluşturularak haksızlık büyütüldü. Buna rağmen Rumlar ENOSİS'i gerçekleştirmek için ilk isyanlarını 1931 yılında gerçekleştirdiler. Bunun üzerine meclis fes edildi ve 1933 yılında 4 Rum, l Türk üyeden oluşan Danışma Meclisi kuruldu. Bundan sonra da Rumlar'ın ENOSİS için çalışmaları hızlanarak sürdü. 1950'li yıllarda Yunanistan'ın öncülüğünde Self-Determinasyon hakkını kullanmak için BM'e başvurdular. Bu istekleri adada iki ayrı toplumun yaşadığı hatırlatılarak reddedildi. Rumlar ENOSİS'i gerçekleştirmeye hukuken imkan olmadığını anlayınca l Nisan 1955'te EOKA terör örgütünü kurdular ve İngilizlerle birlikte Türkler'e karşı kanlı cinayetlerine başladılar. Makarios ve Grivas'ın önderliğindeki bu örgütün amacı; İngiltere'yi adadan atmayı müteakip Türkler'i katlederek ENOSİS'i gerçekleştirmekti. Buna karşı Türkler de kendilerini koruma ve ENOSİS'e engel olmak maksadıyla önce VOLKAN Teşkilatını, daha sonra da l Ağustos 1958 tarihinde TMT (Türk Mukavemet Teşkilatı)'nı kurdular.EOKA'nın terör faaliyetleri neticesinde binlerce Türk göç etmek zorunda kaldı. Bu dönemde NATO ve BM'in girişimleri ile İngiltere-Türkiye ve Yunanistan arasında çeşitli diplomatik temaslar yapıldı ve 11 Şubat 1959 tarihinde 27 maddelik Zürih Anlaşması imzalandı. 19 Şubat 1959'da ise Londra'da iki toplum liderinin de katılmasıyla Londra Anlaşması imzalandı. Bu Anlaşmaları esas olan Kıbrıs Anayası ile ittifak ve garanti anlaşması da 15/16 Ağustos 1960 tarihinde imzalanarak KIBRIS CUMHURİYETİ kuruldu. 16 Ağustos 1960 tarihinde 650 kişilik Türk Alayı ve 950 kişilik Yunan Alayı Mağusa Limanı'ndan adaya çıktı. Bu anlaşmaların ve anayasanın esasları özetle şöyledir:Kıbrıs bağımsız bir cumhuriyet olacak, Cumhurbaşkanı Rum, cumharbaşkan yardımcısı Türk olacak; Resmi dil Türkçe ve Rumca olacak; Yasama yetkisi % 70 Rum, % 30 Türk'ten oluşan temsilciler meclisinde olacak; Cumhurbaşkanı ve cumhurbaşkan yardımcısının ayrı ayrı veto hakları bulunacak; Yürütme organında 7 Rum, 3 Türk bakan görev alacak; Anayasanın temel maddeleri hariç Türk ve Rum üyelerin ayrı ayrı 2/3 çoğunluğu ile tadil edilebilecek; İdare % 70 Rum, % 30 Türk nisbetinde olacak; Kıbrıs'ın % 60'ı Rum, % 40'ı Türk olmak üzere 2000 kişilik bir ordusu bulunacak; Cumhurbaşkanı ve yardımcısı tarafından müştereken tayin edilecek 2 Rum, l Türk ve l tarafsız üyeden oluşan bir yüksek mahkeme kurulacak; KIBRIS'ın 5 büyük şehrinde Türkler'in ve Rumlar'ın ayrı belediyeleri bulunacak; Türkiye, Yunanistan, İngiltere ve Kıbrıs Cumhuriyeti arasında bir garanti ve ittifak anlaşması imzalanacak ve bu anlaşma anayasa hükmünde olacak; Kıbrıs'ın herhangi bir devlet ile tamamen veya kısmen birleşmesi veya taksime dönüşmesi, bağımsızlığın kalkması olarak kabul edilecek; Her toplum kendi kültür ve dilinde eğitim görecek, bu hususta anavatanlarınca desteklenebilecek; Dışişleri, savunma ve maliye bakanlıklarından biri Türklere verilecektir. (539) Garanti anlaşmasında ise Türkiye, İngiltere ve Yunanistan anayasa ile kurulan düzeni garanti ediyor, müştereken veya ayn ayrı müdahale hakkına sahip oluyordu.

Hükumete Uyari...1.Mart Tezkeresi Stratejisi

Gül'le beraber kimler aday olacak?
Başbakan Erdoğan’ın Cumhurbaşkanı adayı için “arkadaşlar olabilir” vurgusu parti içinde de yankı buldu.
Partide Gül’ün yanı sıra hangi isimlerin aday olabileceği de tartışılıyor.
12 Ağustos 2007 09:00

Ebru TOKTAR'ın haberi
Parti içinde öne geçen isimler arasında eşlerinin başı açık olanlara dikkat çekiyor. Beşir Atalay, Murat Başesgioğlu, Mehmet Aydın, Vecdi Gönül ve Burhan Kuzu cumhurbaşkanlığı için konuşulan isimler. Eşinin başı boneli olan, Cemil Çiçek de ismi öne geçen adaylar arasında yer alıyor. Kulislere yansıyan diğer isimler de Zafer Üskül ve Ertuğrul Günay. Ancak parti içinde, bu isimlerin adaylıklarına daha mesafeli yaklaşılıyor.

BU KEZ ADAY AÇIKLAMAYACAK
AKP’de yaygın bir görüş de bu kez Başbakan Erdoğan’ın “kendi adayını” açıklamayacağı yönünde. Bu düşünceyi dile getirenler, Başbakan’ın 22 Temmuz öncesinde “Benim adayım Abdullah Gül kardeşim” diyerek sorumluluğu tümüyle üstüne aldığı, bu kez tutumunun böyle olmayacağı görüşünde. Bu kesim, Başbakan’ın yeni süreçte yeni strateji izlediğini, bu kez “Kararı Abdullah Gül verecek, onun taktiridir” sözlerinin aslında “benim adayım Gül değildir” anlamını taşıdığını savunuyor. Kimilerine göre ise “Gül’den başka aday söz konusu değil. Erdoğan, çoğul konuşarak, aday hakkında nabız yoklamak üzere diğer partilerin liderlerine gidecek AKP yetkililerini kastediyor.” Bir başka yoruma göre, “Başbakan Erdoğan, kamuoyunu şaşırtmak için bu sözü kasıtlı olarak kullanıyor. Yine en güçlü tek aday Gül.” Kimi kastettiği tartışılıyorAKP Grup Başkanvekili Sadullah Ergin: “Bana göre, Başbakan Cumhurbaşkanlığı adayına ilişkin liderlerle yapacağı görüşmeye gidecek parti yetkililerini kastetti. Adayın kim olduğunu bilemeyiz ama benim olmadığım kesin” Yorum bana düşmez AKP Genel Başkan Yardımcısı Hayati Yazıcı: “Bu sözle sayın Başbakan’ın neyi kastettiğini bilmiyorum. Yorum yapmak da bana düşmez. Ben zaten hiçbir konuda tahmin yapmayı sevmem.” Anlamını konuşmadı AKP Grup Başkanvekili Nurettin Canikli: “Bu konuda yorum yapmak istemem. Başbakan’ın ‘arkadaşlar’ sözünü söylediği sırada yanında yer alıyordum. Herhangi bir toplantıda bu sözün ne anlama geldiğini konuşmadık.

” ANAYASAYA ATIF YAPTI

AKP Grup Başkanvekili Mustafa Elitaş: “Başbakan Erdoğan “arkadaşlar” sözü ile anayasaya atıf yaptı. Anayasaya göre herkesin aday olma hakkına sahip olduğuna işaret etti. Sürecin işlemeye başladığı mesajını verdi. Cumhurbaşkanı adayı konusunda grup kararı alınamadı. Gizli oylama yapıldı. Başbakan, herkesin aday olma hakkını kastediyor. Biri çıkıp aday olursa, diğerleri ‘niye aday oldun’ diye hesap soramaz. Hatırlarsanız, Abdullah Gül’e karşı AKP’nin kendi içinden Ersönmez Yarbay çıkmıştı. Sonuçta, çıkan adaylara ilişkin her vekil TBMM’deki kupalara atacağı gizli oylama ile kanaatini verecek. Her vekil aday gösterebilir. Bence Başbakan bunu kastetti."Akşam
Bu haber 7,170 defa okundu.

Yorumlar

Ahmet MiM
tarafından 12 Ağustos 2007 11:44 tarihinde

Hükumete Öneri...1.Mart Tezkeresi Stratejisi.

Baykal kim ki ?
Kaale alma..
Bahceli kim ki ?
Kaale alma..
Ne uzlasi?
Ne Konzensüs.? Neden ki ?
Masaya oturmak mecburiyetinde olan oturur. Halkin verdigi bu gücle masaya neden oturacaksin ki ?
Bunlar halktan üstünler mi ki ?
Demokrasilerde Sosyal adalete zarar vermemek kaydi ile milletten alinan oy miktari irade gücünü, yaptirim gücünü ortaya koyar.
Cumhurbaskani,
Anayasa Mahkemesi,
TSK,
diger Kurum ve Kuruluslar ve onlarin sivil 2 Partisi(MHP ve CHP); Halktan da mi üstünmüdürler ki ?
Halkin gücü var sende..
Siyasi ol sadece..
1.Mart tezkeresi taktigini kullan...
Söyleki:
Partiden 3 aday sun TBMM´e.
3 adaydan Abdullah Gül cikar.
Karsi olup, cazgirlikla, tehditle bu milletten üstün olma gayretinde olanlara da bir paket kina hediye et...

Sevr´in detaylari...Vatana Ihanet(mi?)

Dün gündem Sevr'di bugünse Lozan Sevr sendromu çekenlere hatırlatma: Ölü doğmuş olan Sevr'i arşivlere gönderen Lozan Antlaşması, 84 yıl önce bugün Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girdi.
11 Ağustos 2007 07:42

Erdal Şafak

Dün Sevr bugün Lozan

Toplumun ciddi bir bölümünün bilinç altında yuvalanan ve zaman zaman (son dönemde epey sık) dışa vuran korkuların kaynağı Sevr Antlaşması'nın imzalanmasının dün 87'nci yıldönümüydü.

Sessizce geçiştirildi.
Niyetimiz ezberleri bozmak değil;

1. sadece önümüzdeki sonbaharda "Azınlık hakları" konusunda Ankara'ya eleştiriler yöneltecek AB İlerleme Raporu yayınlanınca "Sevr sendromu" depreşecek olanlara bazı tarihi gerçekleri hatırlatmak istiyoruz.

2. Türkiye´nin daha dogrusu Osmanli Devletinin Sevr ile satildigini iddia ederek, kendi imzaladiklari Lozan´i görmemezlikten gelenlere ve bu milleti yaölanlarla kandirip, satan vatan hainlerini hatirlatmak,(MiM)

3. Sevr´in imzalanmamis ama Lozan´in imzalanmis bir kapitilasyon anlasmasi oldugunu hatirlatmak istiyoruz.(MiM)

Osmanli Devleti; 1. Dünya savasini kaybeden Müttefiki olan Almanya Kapitilasyon anlasmalarina Versay´da imza koyunca, savasi kaybettigini kabullenmek mecburiyetinde kalmisti.(MiM)

İtilaf devletleri Sevr Antlaşması'nı 24 Nisan 1920'de San Remo Konferansı'nda hazırlayıp Osmanlı'ya ilettiler ve bir koşul öne sürdüler:

Hem İstanbul, hem de Ankara hükümetleri onaylayacaktı.

Savasi kaybettigi kesinlesmis, imzayi atmasi kesinlesmis olan Vahdettin, 18 Mayis 1919 yilinda M.Kemal´i 2. bir devleti kurmak icin Anadoluya yani Samsun´a göndermisti. Bu zamana kadar Anadolu topraklari; Osmanli tarafindan gizliden gizliye yürütülen ama adina cete savasi denen savaslarla düsmanlardan arindirilmisti. Düsmanin karsisinda Osmanli degil, Türk Milleti vardi resmen. M.Kemal; Vahdettin´in yeni bir devlet kurma emirlerini harfi harfine yerine getirmisti.

Yeni bir Türk Devleti kurulmus idi. .(MiM)

Istanbul hükumetinin Sevr anlasmasini imzalamasi; Osmanlinin tüm topraklarini kaybetmesi demek olurken, Osmanliya ait degilmis gibi veyahutta Osmanlidan ayrildiktan sonra itilaf güclerinden kurtarilmis olan Anadoluyu ve Anadoluda Ankara´da kurulan Yeni Türk devletini baglamiyordu ve baglamazda..(MiM)

Ankara hükumeti resmiyette, Istanbul Hükumetinin bir varisi de degildi. Vahdettin ince bir siyasetle bu oyunu oynamisti..(MiM)

Vahdettin´in bu siyasetini bilen itilaf gücleri Ankara´ninda imzasini almak istiyorlardi.(MiM)

İstanbul'da Meclis-i Mebusan dağıtılmıştı,

Çünkü tüm aydin devlet kadrosu Vahdettin tarafindan gizli gizli Anadoluya, Ankara Hükumetine gönderilmisti. Devletin ise yarar herseyini Anadoluya aktaran Vahdettin, kendini hedef tahtasinda atisa sunmustu. Itilaf gücerinin isgal ettikleri saray icin icin sahipleri tarafindan bosaltilmisti. Vahdettin ise kendini korkuluk yapmisti.(MiM)

O nedenle, iş; Saltanat Şurası'na düştü. 43 üyeli Şura, 22 Temmuz 1920'de toplandı, görüşmeler sonunda Padişah Vahideddin, oylama niyetine, "Antlaşmayı kabul edenler ayağa kalksın" dedi. 43 üyeden sadece Topçu Feriki Rıza Paşa yerinden kıpırdamadı.Ardından Sadrazam Damat Ferit Paşa, Maarif Nazırı Hadi Paşa, Şurayı Devlet Reisi Rıza Tevfik ve Bern Sefiri Reşat Halis'ten kurulu heyet Paris yakınlarındaki Sevres'e giderek, 10 Ağustos'ta Osmanlı'yı tarih sahnesinden silen(silmesi gereken ama Devlet Baskani Vahidettin tarafindan imzalanmadigi icin silemeyen-MiM) antlaşmayı imzaladılar.

Ankara Hükümeti, antlaşmayı asla tanımadı, dahası imzalayanları ve onaylayanları "Vatan haini" ilan etti.

Ancak 433 maddeden oluşan Sevr Antlaşması asla yürürlüğe girmedi.

Vahideddin son imzayı atmayınca, Osmanlı'da onay süreci tamamlanmadı.

Yani Istanbul Hükumetide bu anlasmayi imzalamadigindan, kabul edilmemis oldu. Bu anlasma Osmanli tarafindanda taninmamis oldu. (MiM)

İngiltere ise yürürlüğe girişini "Cephedeki gelişmeler"e bağladığı ve ordularını terhis etmesi nedeniyle Anadolu'da yeni bir savaşı göze alamadığı için, sonunda onun açısından da "Ölü belge" olarak kaldı.

İngiltere ayrıca Kürtler'in antlaşmada kendileri için öngörülen toprakların Ermenistan'a verilmesi üstüne Ankara Hükümeti safına geçmesinin "Şok"unu da uzun süre üstünden atamadı.

Bu 2 nedenden dolayi anlasma Ingilizler tarafindanda imzalanmis oldugu halde taninmamak istenildi. Yani "imzaladik ama tanimiyoruz" siyasetine girdi ingiltere.(MiM)

ABD ve Fransa niye onaylamadı?
ABD açısından durum daha da ilginçti: İtilaf güçleri safında savaşa girdikten sonra 20 Nisan 1917'de Osmanlı'yla diplomatik ilişkilerini kesti ama savaş ilan etmedi.

O nedenle de "Barış antlaşması" olan Sevr'e ne taraf oldu, ne de imza koydu.

Fransa'ya gelince; Sevr Antlaşması'nı "Ulusal çıkarları"na aykırı buldu. Çünkü onun önceliği Osmanlı borçlarının yüzde 61'ini oluşturan parasını kurtarmaktı. Ayrıca antlaşmayı İngiltere'nin zaferi olarak görüyor, bunu Ortadoğu'daki çıkarları açısından son derece sakıncalı buluyordu. Bu etkenler nedeniyle hem hükümette, hem de parlamentoda antlaşmanın iptalini isteyenler kısa sürede çoğunluğa ulaştı.

Başbakan Aristide Briand o günlerde esen rüzgârı şöyle anlatıyordu:

- "Antlaşma gündeme gelir gelmez parlamento cephe aldı. Bunu görünce müttefiklerimizi 'Sevr'i bu haliyle onaylamamızı beklemeyin. Çünkü çok ağır hükümler içeriyor ve çıkarlarımıza zarar veriyor. Mutlaka değiştirilmesi gerekir' diye uyardım."

O değişiklik 3 yıl sonra Lozan'da yapılacaktı. Hem de Türkiye'nin istediği koşullarda.( Fransa´nin cikarlarini gözetmdigi icin imzalamadigi bir anlasmayi, cikarlarini icine koyarak yani degistirerek önüne koydugu bir Anlasmanin(Lozan Anlasmasi) Türkiye´nin istedigi kosullrda ifadesi ile gösterilmesi yanlis degilmidir ? Türkiye Hükumetinin bu kosullarin altina imza atmasi gerekmiyordu ki ? Türkiye Hükumeti savasi kaybeden Osmanli ile ayni devlet degil idi. (MiM)

İşte bu gelişmeler sonucu, Mustafa Kemal Atatürk, 1921'de Büyük Millet Meclisi'nin ikinci yasama yılını açış konuşmasında, Sevr'in ölümünü şöyle duyurdu:

- "Efendiler, düşmanların bir yıllık çabalarına rağmen neticede Sevr Antlaşması maddeleri gerçekten ve hukuken yoktur. "

Tüm bunlara rağmen sendromu atamayanlar için bir not düşelim: Zaten ölü doğmuş olan Sevr'i arşivlere gönderen Lozan Antlaşması, 84 yıl önce bugün Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girdi.

Lozan Anlasmasi neden imzalandi ? Sorusunu sormak gerekiyor Atatürk´e ?

Vatan haini ilan ettigi Vahdettin´in kendisinin imzalamadigi, kabul etmedigi Sevr´in ikinci Verziyonu olan Lozan anlasmasinin arkasindaki oyunlarin aranmasindaki oyunlari aramak gerek. Bu oyunlar ortaya cikartildiginda kimin bu vatani sattigi da ortaya cikacaktir.(MiM)

Kutlu olsun.

Kimin adina Mutlu olsun ? Tabiiki Ingiliz ve Fransiz mernfaatine Lozan´i imzalayip, kabul edenlerin kutlu olmalari gerekir. Cünkü Efendilerine bundan daha iyi yaranmalari mümkün olamazdi.

esafak@sabah.com.tr

(Sabah)

Not: (MiM) kullanilan yerler mim´in eklentileridir.

Altemur Kilic´a Sorular ( Kilic Ali Bey´in Oglu)

Alptemur Kilic; Meshur Kilic Ali Bey´in ogludur. Kilic Ali Bey; Atatürk´ün sag koludur. Atatürk´ün en yakinidir.

Asagidaki mektubumu e-mail olarak Sn. Alptemur Kilic´a göndererek yanitlarini istedim:

Iste Mektubum ve sorularim:

Gaziantep´liyim ve babaniz ile ilgili -eger Kilic Ali Bey ise- bazi sorularim var sizlere:
1. Neden Kuvay-i Milliye´nin basi olan kisiler (Güney-Dogu bölgesinde) sürüldüler yani cezalandirildilar ?
2. Neden Kuvayy-i Milliye teskilatlari lagvedilerek, yönetici kadrolari hapsedildiler ?
3. Neden Kuvayy-i Milliye emir-komuta zinciri altindaki erler dagitildilar ?
4. Fransizlara yardim ettikleri icin ve yataklik Fransizlarla birlikte kacmak mecburiyetinde olan Ermenilerin can güvenliklerini koruma görevi babaniz üstlenmismidir ?
5. Fransizlarin 2.defa Anteb´i isgalleri esnasinda Ermeniletrin kacarken geriye biraktiklari mal, mülk ve servetlerini babaniz Ermenilere nasil geri vermistir ?
6. Halep´in 16 km. güneyinden sinir gecmesi anlasmalara göre kesin iken ne olduda babaniz bu siniri halep´in 58 km kuzeyine kaydirtti ?

Bu sorularimin cevaplanmasini - mümkün olursa- sizlerden rica ediyorum.

Bu sorularin arkasindan diger sorularimida sorma iznini verirseniz sevinirim.

Bu mektubum altemurkilic@ttnet.net.tr adresine bugün gönderildi.

Le Sevr -- Osmanli Imparatorlugu nasil satildi ?

Sevr’i imzalayan kaleme ne oldu?
* Osman Özsoy
yazaramesaj@gmail.com
Bugün 10 Ağustos 2007

(MiM´den Not: Kararlarin altina atilan imzayi atan kalem´in nerede oldugu, o kalemin asil sahibini, sahiplerinide gösterir.)

Her ne kadar hiçbir zaman yürürlüğe girmemiş olsa da, tarihe Türk’ün ölüm fermanı olarak geçen 10 Ağustos 1920 tarihli Sevr Anlaşması’nın 87. yıldönümü bugün.

(MiM: 1.Dünya Savasini kaybeden, daha dogrusu icerisindeki Vatan Haini Enver Pasa ve onun yandaslarinin Osmanli Sarayini devre disi birakarak -bilincli ve kasitli olarak- kaybettirdikleri
1. Dünya savasinin akabinde, Osmanliya dikte edilen Sevr anlasmasindan bahsedilmektedir burada. Bu esnada Osmanli Imparatorlugu, Istanbul tamamen isgal altindadir. Bu anlasmayi imzalamaktan baska cikar yolda birakilmamisti. Aslinda Osmanliyi savasta kaybettirtenlerle, Osmanli Sarayini isgal ettirtenlerde, Osmanli´yi caresiz birakanlarda ayni vatan hainleri idiler. Yine bu vatan hainlikteki basarilarini bir anlasma ile belgeleyenlerde ayni vatan hainleri idiler.)

Bu anlaşmayı imzada kullanılan kalemin kim tarafından nereye hediye edildiğinden bahsedeceğim. Ali Kemal hakkında doktora tezimi hazırlarken karşıma çıkan bu bilgi karşısında o günlerde hayretimi gizleyememiştim. Kim bilir okuyunca belki de siz de şaşıracaksınız. Ama önce, o günlerde tam olarak ne olup bitmişti ona bir göz atalım.

Sevr öyle bir anlaşmaydı ki, anlaşmayı imzalamak üzere Paris'e gelen Türk Heyeti’nin başkanı olan eski Sadrazam Ahmet Tevfik Paşa'ya anlaşma şartları ilk sunulduğunda: "Bu barış şartları bağımsız bir devlet kavramı ile kesinlikle bağdaşmaz!" diyerek Paris’i hemen terk etmişti.

(MiM: Ahmet TevfikPasa etrafinda olup, bitenlerden, isgallerden, ic ihanetten bihaberdir. Kendisine söylenilenler, savasin kaybedildigi, bunun bir kapitülasyon anlasmasi oldugu degildir. Hayrete düsmeside bundandir.)

Ahmet Tevfik Paşa'nın geri dönmesi üzerine İstanbul Hükümeti, Damat Ferit Paşa başkanlığında ikinci bir heyet gönderdi.

(MiM: Olayi bugün tecelli ediyor gibi düsünün. Bu devleti yöneten bir Osmanli Devleti var ama Devlet yönetimi Istanbul Hükumeti tarafindan elinden alinmis. 2 Basli bir sistem yani. Saray sembolik, Hükumet ise iktidar gücü. Iktidari elde tutanlar ise, milletin sectikleri degil, darbelerle basa gecmis insanlar. Sevr anlasmasini imzaya hic kimse yanasmaz. Fakat bu ülkleyi satan Derin devletin adamlarida yok degil.)

Eski Maarif Nazırı (Milli Eğitim Bakanı) Hadi Paşa, Şura-yı Devlet (Danıştay) eski reisi Filozof Rıza Tevfik, Bern Sefiri (elçisi) Reşat Halis'ten meydana gelen bu heyet Paris'e giderek, 10 Ağustos 1920'de Sevr Antlaşması'nı imzaladı.

Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti bu antlaşmayı tanımadı.

Meclis "Misak-ı Millî"ye yemin ederek, Türk topraklarının parçalanmasına müsaade etmeyeceğini tüm dünyaya ilân etti.

Sevr’i imzada kullanılan kalemin akıbetiyle ilgili acı gerçek yıllar sonra bir başka vesileyle ortaya çıktı. Sevr Anlaşması’na imza atanlardan olan Rıza Tevfik, 29 Mart 1922’de Darülfünun (şimdiki adıyla İstanbul Üniversitesi) Konferans salonunda bir konferans verir.

Rıza Tevfik konuşmasında,

- Siz Türkler bugün halâ İstanbul’da oturabiliyorsanız, bunu Düvel-i Muazzamanın âlemi İslâma olan hürmetine borçlusunuz. ifadelerine de yer verir.

Öğrenciler bu sözler üzerine hep birden ayaklanırlar ve sıra kapaklarına vurmaya başlarlar.
- “Sus, namussuz herif” diye bağıranlar olur. Rıza Tevfik’i sustururlar.

Kalemi nereye hediye etmiş?

Başta İstanbul olmak üzere ülkenin büyük bölümü işgal altında olduğundan vatanperver gençler zaten oldukça gergindir.

Öğrenciler ertesi günü, yani 30 Mart 1922’de bir toplantı yaparlar. Türk milletini aşağıladıkları gerekçesiyle hocalardan Rıza Tevfik, Ali Kemal, Cenap Şehabettin, Hüseyin Daniş ve Barsayam Efendi’yi istifaya davet ederler.

Bu konudaki taleplerini de Edebiyat Şubesi Reisi İsmail Hakkı Bey’e iletirler.
- “Gereği yapılmazsa derslere girmeyeceğiz” derler.

Olaylar büyür ve kamuoyuna yansır. Edebiyat Şubesi Reisi İsmail Hakkı Bey 3 Nisan’da gazetelerde yayınlanan konuyla ilgili açıklamasında, ortada millî hisleri rencide eden bir durum varsa bunun belgelenmesini ister.

(MiM: Sanki bihaberdir bu konusmadan, beyanattan !!!)

Öğrenciler 3 Nisan akşamı sabaha kadar uyumazlar. Hazırladıkları yeni iddianameyi 4 Nisan’da ilgili makamlara verirler. Verdikleri listede her ismin karşısına bulabildikleri suç unsurlarını da ilave ederler. Adı geçen zevatın milli hisleri rencide eden söz ve fiillerine örnekler verilir.

Bu suçlamalardan en ilginci, Rıza Tevfik’in Sevr’i imzalamış olması ve imza sırasında kullandığı kalemi Robert Koleji’ne hediye ettiği iddiasıdır. Bu iddiadan sonra olayların daha da büyümesi üzerine Rıza Tevfik görevinden istifa eder.

Turan ve Türk dünyasının büyük fikir adamlarından Nihal Atsız’ın kamuoyunda "Irkçılık-Turancılık Dâvâsı" diye bilinen 1944 Türkçülük dâvâlarında mahkeme heyetine karşı yaptığı savunmada, Rıza Tevfik’in Sevr’i imzada kullandığı kalemi Amerikan Koleji'ne hediye ettiği bilgisine de yer verir.

(MiM: Robert Kolejlerinin ne amaca hizmet ettikleri bilindiginde, bu kalemin neden ? Ne icin Robert Koleje hediye dildigide anlasilmis olacaktir.

Robert Kolej´in misyonu nedir ?

ABD Başkanının öfkesi…
Yazı sonunda linkine yer vereceğim makalede, Osmanlı topraklarında açılan misyoner okullarının ne tür faaliyetler içinde olduğu hakkında kısa ve öz bilgi alacağınızı ummakla birlikte, vakti olmayanlar için aynı makalenin içinden aldığım iki paragrafı konu bütünlüğü açısından dikkatinize sunmak istiyorum.

Gerek Amerikan okullarında ve gerekse Amerikan konsolosluklarında görev yapan ve siyasetle iç içe olan misyonerler Türk-Amerikan diplomasisinin ve ikili ilişkilerin şekillenmesinde önemli bir rol oynamışlardır. Robert Koleji’nin kurucusu ve ilk müdürü Cyrus Hamlin (1811–1900)’in iki defa Amerika’ya başbakanlık etmiş olan Grover Cleveland (1837–1908)’a Osmanlı karasularına Amerikan donanmasının gönderilmesi tavsiyesinde bulunmuştur.

Biraz da böyle bir yapının etkisi ve neticesi dolayısıyladır ki, 1901’de Amerika Birleşik Devletleri’nin idaresi kendisine teslim edilecek olan ve her ne hikmetse 1906 yılında Nobel Barış Ödülü’ne layık görülmüş bulunan 26. Amerikan başbakanı Theodore Roosevelt (1858–1919), dünyada öncelikle ve herkesten evvel ezmek istediği iki ülkeden birisinin Osmanlı Devleti olduğunu açıkça beyan etmiştir.

Neden orayı tercih etti?

Son sözümüz şu olsun. Bu yazıdan amaç yabancı okul düşmanlığı yapmak ve nefret körüklemek değildir. Tarih, dünden ibret alınsın diye okunur.

Ülkemizde açılan misyoner okullarının Osmanlı Devleti’nin bölünüp parçalanmasında oynadığı tartışmasız rol göz önünde tutulursa, bu okulların en bilineni ve bir bakıma sembolü olan Robert Koleji’ne Rıza Tevfik tarafından bu kalemin hangi amaçla hediye edildiği de doğrusu merak konusudur. Rıza Tevfik keşke, kendisini bu yöndeki iddialarla protesto eden öğrencilere gerçek nedeni açıklasaydı.

(MiM. Amerikan kolejlerini bu ülkede kuranlar, Galatasaray Lisesini kuranlardan baska bir kulvarin insanlari degil idiler. Ittihadd-i terakki Cemiyetinin üyeleri idiler.
Ittihadd-i Terakki Cemiyeti Üyelerinin hepsi sanki yemin icmistirler, bu ülkeyi bu milleti yabanci batililara satmak icin)

Bu vatana kolay sahip olmadık. Kıymetini bilelim. Son zamanlarda yaşadığımız sıkıntıları gördükçe, meseleyi kavramamız daha da kolaylaşıyor.
Rıza Tevfik bu davranışıyla nasıl bir mesaj vermek istedi dersiniz?
………………………

Notlar:
1- Doktora tezimin hazırlığı sırasında bahsi geçen konuyla ilk karşılaştığımda, bu kalemin Robert Koleji’nde bulunup bulunmadığı bilgisini teyit için okulu aradım. Fakat konu hakkında bilgi sahibi olan çıkmadı. Konu hakkında ayrıntılı bilgi için Gazetecinin İnfazı (Timaş, 1997) adlı kitabıma bakılabilir.
2- Misyonerlerin Osmanlı Devleti’nin bölünüp parçalanmasındaki rolü için
Prof. Dr. M. Metin HÜLAGÜ’nun ekteki makalesine göz atmanızı öneririm.
Bu yazı alinti tarihine kadar 1731 defa okunmuştur.

ZIMMET ve ATATÜRK *** iS BANKASI CHP´nin DEGiL, MiLLETINDiR...

Kurtuluş Savaşı’na gönderilen Rus altınları borsada batmıştı* Mustafa Armağan m.armagan@zaman.com.tr

Tarih her zaman yanlış yazılır ve o nedenle
her zaman yeniden yazılması gerekir.
George Santayana

Kurtuluş Savaşı, üzerinden daha bir asır geçmeden tarihimizin karanlık bir bölgesi haline gelmiş durumda. Bunun nasıl başarıldığı sorulunca, ister istemez 1928’de yapılan Harf Devrimi geliyor akla. Modern dünyada bir büyük medeniyetin çocukları ilk defa bin küsur yıldır kullanmakta oldukları ve sayesinde modern çağ için yakıt ödevi görecek “kanonları”, yani temel eserleri vücuda getirdikleri harfleri değiştiriyor ve Cumhuriyet’in tamamen yeni bir devlet olarak ortaya çıktığını iddia ediyorlardı. Bu da kaçınılmaz olarak mazideki zaten karanlık olan sayfaların üzerindeki gölgenin daha da kalınlaşmasına yol açıyordu.

İşte bu karanlık sayfalardan birisi, Milli Mücadele’ye yurt dışından gelen para yardımları meselesidir.

VARAN -1 : Hindistandan gelen yardimlarin Atatürk tarafindan illegal olarak zimmete gecirilmesi

Mesela Hindistan Müslümanlarının dişlerinden tırnaklarından artırarak Kızılay’a (o zamanki adıyla Hilal-i Ahmer Cemiyeti’ne) yaptıkları 300 bin lira tutarındaki yardım, Maliye kayıtlarına dahi girmemiş ve Mustafa Kemal Paşa’nın emrine tahsis edilmiştir. Büyük Taarruz öncesinde geçici olarak Maliye Bakanlığı’nın emrine devredilen ve düşmanın çekilirken yakıp yıktığı köylerin ahalisine dağıtılan bu paranın 110 bin lirasının da cephe kumandanlığı emrine gönderildiği biliniyor.

Ancak savaştan sonra durumu düzelen Maliye Bakanlığı, bu parayı Mustafa Kemal Paşa’ya iade etmiş, o da İş Bankası’nın kuruluş sermayesine katmıştı. Bir başka deyişle, İş Bankası’nın temel harcına, Hindistan Müslümanlarının Hilafetin kurtarılması için gönderdikleri paranın, dolayısıyla da bu fakir insanların alın terlerinin karıştığını bilmek gerekir.

Kurtuluş Savaşı’na gönderilen Rus altınları borsada batmıştı* Mustafa Armağan m.armagan@zaman.com.tr

Tarih her zaman yanlış yazılır ve o nedenle
her zaman yeniden yazılması gerekir.
George Santayana

Kurtuluş Savaşı, üzerinden daha bir asır geçmeden tarihimizin karanlık bir bölgesi haline gelmiş durumda. Bunun nasıl başarıldığı sorulunca, ister istemez 1928’de yapılan Harf Devrimi geliyor akla. Modern dünyada bir büyük medeniyetin çocukları ilk defa bin küsur yıldır kullanmakta oldukları ve sayesinde modern çağ için yakıt ödevi görecek “kanonları”, yani temel eserleri vücuda getirdikleri harfleri değiştiriyor ve Cumhuriyet’in tamamen yeni bir devlet olarak ortaya çıktığını iddia ediyorlardı. Bu da kaçınılmaz olarak mazideki zaten karanlık olan sayfaların üzerindeki gölgenin daha da kalınlaşmasına yol açıyordu.
İşte bu karanlık sayfalardan birisi, Milli Mücadele’ye yurt dışından gelen para yardımları meselesidir.

Varan - 2: Rusyada gelen yardimlarin Atatürk tarafindan illegal olarak zimmete gecirilmesi

Milli Mücadele’ye Rus yardımı

Batumun satilmasi
Ancak daha netameli bir yardım, Rusların, daha doğrusu o zamanlar henüz kurulmuş bulunan Sovyetler Birliği’nin yapmış olduğu yardımdı. Lakin bu yardımın kara kaşımız, kar gözümüz için yapıldığını zannedenler fena halde yanılır. Bu yardım, iç isyanlar ve Avrupa menşeli Beyaz Orduların sarsmakta olduğu Sovyetler Birliği’nin güney sınırını güvenceye almak ve daha da önemlisi, güney sınırında İngiliz uydusu bir devletin kurulmasına mani olmak kaygılarından doğan bir reel politiğin uzantısıydı. Kaldı ki yardımlar karşılığında Kâzım Paşa’nın Erivan (Ermenistan) seferi M.Kemal´in emri ile durdurulmuş ve Misak-ı Milli dahilinde sayıldığı halde güzelim Batum şehri Sovyetler Birliği’ne teslim edilmişti.

Velhasıl bu yardımlar bir lütuf, bir atıfet değildi. Karşılıklı bir anlaşmanın şartları gereğiydi.

Değildi ama bu yardımın miktarı ve nereye sarf edildiği konusu daima kafaları karıştırmıştır. Anadolu’ya askeri malzeme yardımı yapıldığını biliyoruz. Sabahattin Selek’in deyişiyle “Bir miktar silah, cephane ve harp aracı” alınmıştı. Dahası, tutarı tartışma konusu olsa da, 1 milyon ile 5 milyon altın arasında bir miktar nakit para da gönderilmiştir.

Hatta o sırada yurt dışında bulunan Enver Paşa’nın bizzat Moskova’ya gidip Rus yöneticilere güvence verdiğini ve yardımı bizzat kendisinin organize etmek arzusunu beyan ettiğini de yazıyor kaynaklar.

Bu nakit para işi mühim. Zira taahhütlerimizi yerine getirdikçe parti parti gönderilmiştir. Ancak bir partinin başına öyle bir iş gelmiştir ki, bugüne kadar bir yolsuzluk mu yoksa beceriksizlik eseri mi olduğu tam olarak anlaşılamamıştır.

Olay Sabahattin Selek’in Anadolu İhtilali (4. baskı, İstanbul 1968, Burçak Yayınevi, s. 133) adlı eserinde geçmektedir. Rus yardımının özeti şu kalemlerdir:

Ruslar, üç parti hâlinde bir milyon Rus altını verdiler. Bu altınlar:
Ferit (Tek) Beyin Maliye Vekilliği zamanında iki yüz bin,
Hasan (Saka) Beyin Maliye Vekilliği zamanında Beş yüz bin,
Hasan Fehmi (Aytaç) Beyin Maliye Vekilliği zamanında Üç yüz bin lira olmak üzere geldi.1

Ankara’daki Rus Büyükelçisinin isteği üzerine bu altınlara Ankara hükûmeti adına Maliye Vekili Hasan Fehmi Bey bir milyon liralık makbuz vermiştir. İkinci parti olarak alınan beş yüz bin altının yüz bini, askerî müşavir olarak Moskova’ya giden Saffet (Arıkan) ve Nuri (Conker) Beylere teslim olunarak silâh satın almak üzere Almanya’ya gönderilmiş, dörtyüz bin altını da Yusuf Kemal Bey beraberinde Kars’a getirmiştir.

İşte başına tuhaf haller gelen yardım, Hasan Saka’nın Maliye Bakanlığı zamanına rastlar.

Alman borsasında batan yüz bin altınımız

Moskova’dan yüz bin altını yanlarına alan ve ikisi de asker olan Saffet Arıkan ve Nuri Conker beyler, silah satın almak için doğru Almanya’nın yolunu tutarlar. Fakat o günlerde savaştan çıkmış Almanya’da yüksek enflasyon vardır ve borsa da kârlı bir yatırım aracı durumundadır. Saffet ve Nuri beyler bir taraftan Kurtuluş Savaşı için silah pazarlıkları yaparlar, öbür taraftan da bozdurup Mark yaptıkları parayı enflasyondan koruyup değerlendirmeyi düşünürler. İşte tam bu sırada müteşebbis, daha doğrusu uyanık bir Almanla tanışırlar.

Bu acar Alman borsacı, kendilerine, ellerindeki parayı çoğaltmak ve böylece ülkelerine daha fazla silah satın almak dururken niye boşu boşuna beklettiklerini sorar. Üstelik de enflasyon bu parayı sürekli kemirirken... Sonuçta borsada kazandıkları parayla vatanlarına hizmet etmeyecekler midir?

Gayet mantıklı gelen bu teklifi kabul eder Saffet ve Nur beyler ve meteliğe kurşun atan Milli Mücadele hareketinin parasını olduğu gibi borsaya yatırırlar. Ancak sonuç tam bir fiyasko olur. Para, o sırada istikrarsız bir seyir izleyen Alman borsasında batar. Yanlış kâğda oynamışlardır. Neticede Alman borsacının, borsa nedir bilmeyen askerlerimizi aldattığı anlaşılır. Sonuçta çar naçar, elleri boş olarak Ankara’ya döner iki askerimiz.

Yüzde 40 zorunlu vergi anlamına gelen “Tekâlif-i Milliye” kanunuyla fakir Anadolu halkının iki ineğinden, iki çuval unundan birisine zorla el konulduğu bir dönemde tam yüz bin altının göz göre göre sokağa atılması, tabiidir ki, Ankara’da büyük tepki uyandırır. Mesele mahkemelik olur. Fakat her nedense bir sonuç çıkmaz. Hadisede kasıt unsuru bulunamamış, bir “kaza” olarak görülmüştür. Her ikisi de Atatürk’ün silah arkadaşları olan ve Cumhuriyet döneminde bakanlık yapmak dahil kritik roller oynayan bu iki seçkin simanın skandalı ört bas edilmiştir. Bugüne kadar da bunun hesabı sorulmuş değildir.

Hala aydınlığa kavuşamamış ve hesabı sorulamamış bu hadise gibi daha niceleri yaşanmıştır Milli Mücadele sırasında.

Dedik ya, Kurtuluş Savaşı’mızın bir de karanlıkta kalmış, unutulmuş, daha doğrusu unutturulmuş yüzü vardır. Bu dahi o sahifelerden biridir.

1 Hasan Fehmi Aytaç, Ferit Tek ve Yusuf Kemal Tengirşek Beylerle yaptığımız görüşmelerde tespit ettik.Bu yazı 18849 defa okunmuştur.

Dedik ya, Kurtuluş Savaşı’mızın bir de karanlıkta kalmış, unutulmuş, daha doğrusu unutturulmuş yüzü vardır. Bu dahi ol sahifelerden biridir.

1 Hasan Fehmi Aytaç, Ferit Tek ve Yusuf Kemal Tengirşek Beylerle yaptığımız görüşmelerde tespit ettik.Bu yazı 18849 defa okunmuştur.

VARAN -3 : Atatürk´ün sattigi toprakllardan elde ettigi altinlari zimmetine gecirmesi

Ahmet MiM

22 Aralık 2006 14:51

Satilmis Topraklarimizin Öyküsü Sivas yönergesi ile Mustafa Kemal Pasa tarafindan milli birligi tesis icin Kilic Ali Bey görevlendirilir. Maksad; Milli Birligin tesis edilebilmesi icin, Anadolu´yu düsman isgallerinden kurtarmak amaci ile (lagvedilen osmanli ordusunun komutanlarinca kurulmus ve osmanlinin silahlari ile donatilmis olan) kuvayy-i milli cemiyetlerinin hepsini bir cati altinda birlestirmek idi.

Bu birlesme, yeni bir devletin kurulmasi icinde sart idi. Bu plan Vahdettin´in plani idi.)Fakat Kilic Ali Bey Güney ve Güney-Dogu Anadoludaki tüm kuvayy-i milliyecilerin baslarini ya öldürttü veyahutta sürdürttü. Bu yöreleri düsmandan kurtaran ve koruyabilecek tek güc olan Kuvayyi milliyecileri ise "ceteci" ibaresi ile illegal ilan ederek hapse attirtti. Böylelikle korumasiz yani kuvayy-i milliyesiz kalan Güney ve Güney-Dogu Anadolu topraklari tekrardan 2. defa ingiliz ve Fransizlarca isgal edildiler.

Ingiliz ve Fransizlari bu topraklara tekrardan sokan Kilic Ali Bey´in menfaatimi vardi yoksa ?

"Bir teneke altina gitti Sam" sözünü halen söylerler Samlilar ve Güney-Dogulular.

Fransizlarin Güney-Dogudan atilmalarindan sonra, bunlarla birlikte kacmak mecburiyetinde kalan Ermenilere(Fransizlara isgal esnasinda yardim ettiklerinden, Türk halkinin intikam alacagindan korktuklari icin kacmak mecburiyetinde kalmislardi.) Istanbul Hükumeti ermenilere kanuni garanti vermisti. Mallarina, Mülklerine ve Servetlerinin devlet güvencesi altinda olduguna dair.

Kilic Ali Bey ise Ermenilerin tüm mallarini, servetlerini, Mülklerini Sivas Hükumetinin zimmetine gecirtmistir.

Yine Kilic Ali Bey; Fransizlarla altin karsiliginda yaptigi anlasmalara istinaden Güney-Doguyu savunmasiz hale sokarak, Fransizlarin 2. Defa Bu yöreleri isgal etmesine zemin hazirlamistir.

ittihadci, ittihadciyi destekler....(TSK nin Mason Locasi)

Askerî ihalelere Vatansever damgası Vatansever Kuvvetler Güç Birliği Hareketi (VKGBH)'ne yönelik operasyon kapsamında tutuklanarak cezaevine konulan Salih Zeki Balaban'ın askerî ihalelerde etkili bir isim olduğu öne sürüldü.
29 Temmuz 2007 12:13

Ankara'da 15 Mayıs'ta düzenlenen 'Girdap' operasyonu kapsamında aralarında VKGBH Genel Başkanı Taner Ünal ve yardımcıları Salih Zeki Balaban ve Halit Bozdağ'ın da bulunduğu çok sayıda isim 'suç örgütü kurmak'tan tutuklanarak cezaevine konulmuştu. Girdap soruşturmasında telefonları yasal takibe alınan Balaban'ın 15 Mayıs'ta yine aynı operasyonda tutuklanarak cezaevine konulan Halit Bozdağ ile yaptığı görüşmede ilginç diyaloglar yaşanıyor. Telefon görüşmesinde 74 milyon YTL'lik helikopter ve uçak hangarı bakım ihalesini aldığını söyleyen Balaban, Bozdağ'dan, bir an önce gereken evrakları hazırlamasını istiyor.
Zeki Balaban, 16 Ekim'de yaptığı telefon görüşmesinde Tekin isimli bir işadamına, Bolu Komando Tugayı'nın bin 200 kişilik yemekhane binası inşaatı ile 3. Kolordu Komutanlığı'nın kuzey kışla er pavyonu inşaatı ihalelerini vereceğini söylüyor. Balaban, yaklaşık 5 milyon YTL'lik ihaleler için aynı işadamına, "İki tane işi böylece sana vermiş oluyorum." şeklinde konuşuyor.
Balaban, Halit Bozdağ ile 15 Mayıs tarihinde yaptığı görüşmede 'adamlar' diye bahsettiği kişilere, tutarı 94 milyon YTL olan iki ayrı ihale ayarladığını anlatıyor. 74 milyon YTL'lik Kara Havacılık Okul Komutanlığı helikopter ve uçak hangarı bakım ihalesi ile 20 milyon YTL'lik Gez Komutanlığı garnizon inşaatı ihaleleri ile ilgili görüşmeler yaptığını söyleyen Salih Zeki Balaban, Halit Bozdağ'a, "İşler kesinleşmiş durumda, istenen evrakları fakslıyorum sana, bir an önce toparla." diyor. Salih Zeki Balaban, 18 Haziran'da Mustafa adlı bir işadamını arıyor. Bu görüşmede işadamı, Maltepe Zırhlı Tugay'da ihaleye çıkılan birden fazla işle ilgili olarak, "Bir kişiye birden fazla iş verilmez." diyor. Balaban ise işadamına, "Ne demek aynı adama verilmiyor. Biz kime dersek ona veriliyor. Sen Maltepe'yi istedin, ben de sana Maltepe'yi veriyorum." diye çıkışıyor. Öte yandan, Salih Zeki Balaban'ın, İran ve Suriye üzerinden yapılan silah kaçakçılığına da adı karışmıştı.

Zaman

CHP nin mi ? Atatürk´ün mü Ingiltere´nin mi 6 oku ???

Kemalizm'in altı oku

Zafer Hoca'nın işi zor. Kapkara bir cehaletin, tabulaşmış önyargıların ve "vurun söyletmen" tarzı körleşmiş bir şiddetin hakim olduğu dünyanın hemen kenarında anayasa hukukunun hassas konularını tartışıyor. Maksadı "ideolojisi olmayan bir anayasa"yı savunmak. AK Parti içinden, Baykal'ın dediği gibi "dakika bir gol bir" tarzında Atatürk'e ve cumhuriyet rejimine yönelik bir saldırı falan yok ortada.
Nitekim Profesör Üskül de Atatürk'ü ve onun liderliğini, tam da saygın yerine yerleştirerek sözlerine devam ediyor. Üstelik "Kemalizm anayasadan çıkartılmalı" manşetine bakarak, "hayır çıkartılmasın" diye ayağa kalkacak olanların, cahil durumuna düşmek istemiyorlarsa biraz sabırlı olmaları gerekiyor. Çünkü Anayasa'mızda "Kemalizm" zaten yok. Hatta çoğu kişinin yanlış bildiği şekilde "Atatürkçülük" de yok. Anayasa'mızdan çıkartılması gereken, Zafer Hoca'nın sözlerinin özü olan "ideoloji"nin kendisi. Bu ideoloji de, bugün Baykal'ın başında bulunduğu Cumhuriyet Halk Partisi'nin altı okunda temsil edilen ideolojiden başka bir şey değil.
1927 yılında Anayasa'ya Cumhuriyet Halk Fırkası'nın dört umdesi giriyor: 1931 yılında bu umdeler altıya çıkartılıyor ve daha sonra anayasanın ikinci maddesine: Cumhuriyetçilik, Halkçılık, Devletçilik, Laiklik, Milliyetçilik ve İnkılapçılık şeklinde yerleştiriliyor. 1936 yılında parti ile hükümet birleştiriliyor; valiler CHP'nin il başkanları oluyor.
Bu yıllar Avrupa'da faşizmin yükseldiği yıllar. "Altı Ok" da, o dönemde CHP'de temsil edilen Türk faşizminin formülasyonu olarak temayüz ediyor. Atatürk öldüğü zaman İnönü'nün Mussolini'nin unvanı olan "Duçe"den iktibas ederek kullandığı "Millî Şef" unvanı, bu faşizan özentiyi ifade ediyor. İnönü döneminde formüle edilen bu ideolojiye "Kemalizm" adı veriliyor. Kemalizm adını verdiğimiz ideoloji bu yüzden CHP'nin ambleminde bulunan "altı ok"tan başka bir şey değil. Bu oklar "Kemalizm'in altı oku" olarak biliniyor.
27 Mayıs darbesini yapanlar, sırtlarını yasladıkları "hür dünya" ile çok uzak düşmemek için "Kemalizm" kelimesi yerine "Atatürkçülük" deyimini tercih ediyorlar. Atatürkçülük, 1960'tan sonra kullanılmaya başlanıyor ve demokrasiye, ülkenin itibarına darbe vuran diktacı geleneğin arkasına saklandığı bir maskeye dönüşüyor. Bugün Anayasa'mızda "Atatürkçülük" ibaresi de yok; onun yerine "Atatürk milliyetçiliği" tabiri, başlangıç kısmında üniter-ulus devletin referansı olarak kullanılıyor.
Bugün "Atatürkçülük" dendiği zaman, ne anlama geldiği konusunda çok farklı rivayetlerin birbiriyle çatıştığı anlamsız bir dünyanın içine girmeniz gerekir. Bu dünyada "gerçek Atatürkçülük", "Saf Atatürkçülük", "En doğru Atatürkçülük", "Gerçek Kemalizm" gibi ifadelerle karşılaşırsınız. Kabaca bugün Atatürkçülük başlığı altında, Soğuk Savaş dönemine özgü üçüncü dünyacı sol milliyetçilikten başka bir şey bulamazsınız. "Bütün bu farklı düşüncelerin, ideolojilerin Atatürk ile ilgisi nedir?" sorusunun da kestirme bir cevabı var:
Hiçbir ilgisi yok. Geride bir dogma ve kalıplaşmış bir öğreti bırakmadığını ısrarla vurgulayan Atatürk, engin bir ferasetle bu saçma sapan düşüncelerin kendisi ile bir ilgisi olamayacağı öngörüsünde bulunmuş. Elimizde tek kriter var: Atatürk Atatürkçü değildi. Atatürk'ü seven ve ona şükran duyan herkesin Atatürk'e mal edilen bu totaliter ve çağdışı "düşünce sistemleri"nden uzak durması ve O'nun vasiyeti gereği "aklı hür, vicdanı hür" vatandaşlar olmaya çalışması gerekir.
Atatürk Atatürkçü değildi, bugün Atatürk'ten bir düşünce sistemi çıkarttığını iddia edenler, sadece demokrasiye ve halka karşı düşmanca fikirleri savunurken Atatürk'ün arkasına saklananlardır. Zafer hoca tamamıyla haklı: Faşist İtalya'dan özenerek Anayasa'ya taşıdığımız "Kemalizm'in altı oku"nun bugün kalan izlerini de Anayasa'dan silmek zorundayız. Başka türlü ilerleyemeyiz. CHP bile, mağlubiyetler zincirini kırmayı ilk adım olarak bu "altı ok"tan vazgeçerek başarabilir.Bu yazı 1686 defa okunmuştur.

Vatan Hainlerinden itiraflar..

AKP'yi durduralım dedik, aksine büyüttükUfukta seçimler görünmeden önce kollarımızı sıvadık. Ne yapıp edip AK Parti'yi (AKP) durdurmalıydık. Her birimizin kendine göre bir gerekçesi vardı. Genelde birleştiğimiz nokta, ülkenin geleceği ile ilgiliydi. AKP'nin Türkiye'yi giderek İslamlaştıracağı kuşkusuydu. Tam anlamıyla ispat edemediğimiz, ancak içimizi kemiren bir kuşkuydu.AKP ülkeye istikrar getirmiş, ekonomiyi hareketlendirmiş, kemikleşmiş sloganları kırmıştı. Buna rağmen kuşkuluyduk.AKP, gerçekten İslamcı olsa, ABD ve İsrail ile ilişkilerini bozar, IMF'yi bırakıp, Avrupa Birliği'ne sırtını döner, İmam Hatipler ve türban konusunda seçmenini tatmin edecek adımlar atardı. Bunların hiçbirini yapmadı. Buna rağmen kuşkuluyduk.Önce Cumhurbaşkanlığı seçimiyle başladık.Eşi türbanlı olduğu için, Abdullah Gül'ü açıkça engelledik. Yeni kurallar koyduk.Genelkurmay Başkanlığı'nın açıklama yapmasını alkışladık. Asker "ya dediğimizi yap, yoksa..." mesajı verdi.Muhalefet, özellikle CHP etrafında cepheler yarattı. "Ya bizdensiniz veya onlardansınız" dediler. Ulusalcılar, milliyetçiler hep birlikte harekete geçtiler. Milyonlar meydanları doldurdu.Hiçbiri yetmedi, Anayasa Mahkemesi tarihinin en olmadık kararını aldı.İşte bu şekilde seçimlere gittik.Sonuçlar meydanda...Bu sonuçları nasıl okuyacağız?Ne mesajlar çıkarmamız gerekiyor?Halk, bizim kaygılarımıza inanmamış. Meğer aksine, AKP'den çok memnun kalmış... Erdoğan'ın attığı adımları benimsemiş... Avrupa Birliği yolunda devam edilmesi fikrini sevmiş... Çetelerin yakalanıp cezalandırılmalarını beğenmiş... Askerin politikaya karışmasını sevmemiş.Bu sonuçlara bakıp, hepimiz farklı mesajlar çıkarabiliriz. Belki hiçbiri doğru değildir. Ancak kim ne derse desin, bizler ne düşünürsek düşünelim, bu ülke halkı önümüzdeki 4-5 yıl süreyle AKP tarafından yönetilmek istediğini ortaya koydu. Üstelik bu isteğini de çok net şekilde belirtti.Önemli olan, bu sonuçlara saygı gösterecek miyiz, yoksa hemen bugünden itibaren eski kavgamıza devam edecek miyiz?İşte karar vermemiz gereken en önemli yanıt budur...

YENİDEN DOĞANLAR
DTP, RÖVANŞ ALMAYA MI GELDİ?

Ahmet Türk, seçim sonuçlarını aldıktan hemen sonraki ilk açıklamasında "1994'ün (!) rövanşını aldık" dedi. Ayrıca, bekledikleri sonucu elde edemediklerini de itiraf etti. AKP'nin oy patlaması yapması, DTP'nin de önünü kapattı. Demek ki, ekonomik yatırımlar, Kürt kökenli vatandaşları etkilemiş ki, oy oranını arttırdı.Bu, son derece önemli.Güneydoğu'nun PKK konusunda nasıl bölündüğünün açık bir göstergesi. Hepimiz, DTP'nin silip süpüreceğini ve 35'e yakın bağımsız milletvekili çıkaracağını bekliyorduk. Yapamadı ve onlar da AKP engeline çarptı.Peki, DTP nasıl bir politika izleyecek?Ahmet Türk'ün dediği gibi, rövanş almanın içgüdüsüyle mi TBMM'ye girecekler, yoksa Tuğluk'nun dediği gibi, uzlaşı mı arayacaklar?Bugünden kesin bir şey söylenemez. Parti üst yönetimi "uzlaşıdan yana" görünüyor. Ancak yarın, İmralı'nın ne diyeceğini, PKK'nın nasıl bir strateji uygulayacağını, MHP'nin tutumunun ne olacağını bilemeyiz.DTP, kavga etmemek üzere geliyorsa, hoş geldi. Ayrıca böyle bir yaklaşım, Kürt sorununun çözümüne de büyük katkıda bulunur.


MHP KUYUDAN ÇIKTI...

Devlet Bahçeli kazandı.Bu seçimler, Bahçeli'nin genel başkanlığını da kurtardı. Oylarını bir misline çıkartan MHP'nin en büyük destekçisi, PKK'nın son aylarda tırmandırdığı terör oldu.PKK vurdukça, MHP oy kazandı.Seçim stratejisini tümüyle, PKK'ya karşı kuran Milliyetçi Hareket Partisi'nin kentlerdeki oy patlaması da çok önemliydi.Şimdi herkesin beklentisi, TBMM'de MHP'nin nasıl bir politika benimseyeceği.Acaba, oy verenlerini tatmin etmek için, PKK'nın bir uzantısı veya PKK'nın siyasi kolu gibi gördükleri DTP'yi sürekli baskı altında tutup, sürekli kavga mı çıkartacaklar, yoksa yepyeni bir politika mı izleyecekler?MHP önde gelenleri, sürekli reddediyorlar. Gerektiğinde, gerektiği dozda tepki göstereceklerini söylüyorlar.Kürt sorununda öylesine önemli bir sürece giriyoruz ki, MHP'nin tutumu, bu açıdan daha da önem kazanıyor.

SİLİNENLER
UÇUK VAATLER TUTMADI...

Cem Uzan'ın Genç Partisi, bu seçimin renklerinden biriydi. Özellikle mazotun 1 YTL olacağı vaadi öylesine tuttu ki, diğer partileri arkasına aldı ve peşinden koşturdu.Ancak, uçuk vaatler tutmadı.Kampanya sırasında "ülkede o kadar fakir ve vaatlerle harekete geçebilecek insan var ki, Uzan'ın peşinden koşarlar" deniyordu.İlginçtir olmadı.En fakirimiz dahi vaatlerin bu kadar parlak olmasından kuşkulanmışlar ki, GP seçim sandığına gömüldü. Bırakın bir tehdit olmayı, belini dahi doğrultamadı.Buna karşılık, kampanya Cem Uzan'a kişisel olarak yaradı. Yeniden gündeme geldi. TV ekranlarını doldurdu ve ne kadar becerikli bir iş adamı olduğunu hatırlattı.GP, tek adam partisi kaldıkça bir yere gidemeyeceğini gösterdi.


SAADET DE GÖMÜLDÜ...

Sandıkta silinen diğer bir parti Saadet idi. Recai Kutan, tüm yaşına ve rahatsızlığına rağmen, seçim meydanlarının en renkli topu Erbakan'ı da sahaya sürmesine rağmen hiçbir varlık gösteremedi. Yüzde 2.3 ile tam bir yenilgiye uğradı. Anlaşılan, Saadet'çiler de sonunda AKP'yi tercih etmişler.Perinçek'in İşçi Partisi (yüzde 0.36) ve diğerleri (Aydınlık Türkiye Partisi 0.29- Bağımsız Türkiye Partisi 0.51- Halkın Yükselişi partisi 0.50 – Türkiye Komünist Partisi 0.21) de bu seçimler birlikte silinenler arasındaydılar.
mabirand@e-kolay.net

Livanelinin itiraflari: Manda usaklarinin stratejileri !!!

Erdoğan ve Baykal anlaştı iddiası!

Solun eski lider adaylarından ünlü sanatçı Zülfü Livaneli, 2002 seçimleri öncesi Deniz Baykal ve R. Tayyip Erdoğan'ın arasında gizli bir anlaşma yapıldığını iddia etti.
24 Temmuz 2007 07:25

Zülfü Livaneli'nin köşe yazısı :


Deniz Bey, o fotoğrafı çıkarıp bakmanın zamanı geldi! Seçimler öncesi CHP’ye zarar vermemek için bildiğim birçok konuyu içime gömerek sustum, bundan sonra da bu parti ve liderine ilişkin hiçbir şey yazmayacağım. Çünkü bir faydası olacağına inanmıyorum.

Ama bu konudaki son yazımda size bir tanıklığımı aktarmak zorundayım. Bunu bir borç olarak görüyorum:

***

Deniz Bey lütfen hatırlayın: 19 Aralık 2002 tarihinde karlı bir Ankara gününün akşamında Mehmet Sevigen’in evindeydik. Ben Cumhurbaşkanı ile görüşmeden geliyordum. Abdullah Gül Başbakandı, Tayyip Erdoğan’ın ise Meclis’e girme umudu kalmamıştı.
Cumhurbaşkanı Sezer bir gün önce, Tayyip Erdoğan’ın “milletvekili olmadan başbakan olma” önerisini reddetmişti. Türkiye’nin kaderi o akşam o evde değişti, çünkü siz “Tayyip Erdoğan başbakan olacak!” diye tutturdunuz.
Sizi “Çok tehlikeli bir oyun bu!” diye uyaran parti dışından önemli şahsiyetlere kızdınız, “Hayır!” dediniz “İki ay dayanamaz. Göreceksiniz iki ay dayanamaz.”
Sizin bu iddianıza karşılık ben ne dedim: “Erdoğan herhangi bir kişi değil, bütün tarikatların birleşerek Erbakan’ın yerine seçtiği siyasetçi; arkasında Amerika, Avrupa desteği de var. Program Türkiye’yi ılımlı İslam cumhuriyeti yapma programı. Sizin dediğiniz gibi iki ayda gitmeyecek; tam tersine, bu odada bulunan herkesin siyasi hayatını bitirecek.” İki ay dayanamaz iddianızı, “görüşleri gereği IMF ile anlaşma yapmaz, ekonomiyi zora sokar ve dayanamazlar.” tezine oturttunuz. Ama bunların hepsi bahaneydi çünkü siz iki partili rejimin işinize yaradığını anlamış ve seçim sonuçlarına sevinmiştiniz. Çünkü size ana muhalefet partisi lideri olmak ve soldaki rakiplerinizi yok etmek yetiyordu. Bu iş birliğini daha sonra da sürdürdünüz. O zaman ben sizin Tayyip Erdoğan’la seçim öncesinde Beylerbeyi’nde gizlice buluştuğunuzu ve bir anlaşma yaptığınızı bilmiyordum. Bu gecenin tanıkları var: Önder Sav, Eşref Erdem, Mehmet Sevigen, Bülent Tanla, Yaşar Nuri Öztürk. Belki bazıları sizden korkar ve tanıklık etmez ama bir kısmı da bu sözlerin doğru olduğunu açıklar. Yani tanıklar var. Ötekiler de söylemese bile içten içe bunun doğru olduğunu bilir. Siz de bilirsiniz. Tartışmanın sonunda dediniz ki: “Bu gece birbirimizin fotoğrafını çektik. İki ay sonra çıkarıp bakalım. Ama rotuş yapmadan. Hangimiz haklı çıkmışız?” Şimdi, 2007 seçimlerinin ardından o fotoğrafı cebinizden çıkarıp bakın Deniz Bey. Ve düşünün; Meclis grubunda “Erdoğan’ı başbakan yapıyor diyorlar. Evet yapıyorum. Var mı itirazı olan!” diye bas bas bağırmanıza değdi mi? Erdoğan’la Beylerbeyi’nde gizlice buluşmaya ve size oy veren milyonları hiçe sayarak gizli anlaşmalar yapmanıza değdi mi? (Deniz Bey, biliyorsunuz ki bu gizli buluşmanın da tanığı var.) Başbakan olmak, elbette Erdoğan’ın demokratik hakkıdır. Ama bunun için olağanüstü çaba harcamak CHP’nin birinci görevi değildir. Üstelik dokunulmazlık kaldırılmadan. Bir milletvekilinin mazbatasını iptal ettirip, Anayasa’yı değiştirip, grubu baskı altına alıp, Siirt seçimlerini es geçip Erdoğan’ı meclise sokmak ve dokunulmazlık zırhına kavuşturmak için verdiğiniz canhıraş çabanın yüzde birini partiniz için verseydiniz sonuç bambaşka olurdu. Size o gün söylediğim gibi, Türkiye’nin kaderini değiştirdiniz. Deniz Bey; sözlerimde en ufak bir çarpıtma varsa çıkıp söyleyin. “Öyle değildi. Böyle konuşmadık.” deyin. Genel Sekreterinizin ve en yakınlarınızın tanık olduğu bu konuşmayı inkâr edin. Ya da başınızı önünüze eğin ve tarihin hakkınızda vereceği yargıyı düşünün. Deniz Bey; çok ağır şeyler yazdığımın farkındayım. O akşamki tartışmaya kadar bir dostluğumuz vardı, bunları yazmak istemezdim. Ama hem duruma doğru teşhis koyamamanız, hem de aşırı derecede inatçı olma huyunuz yüzünden hepimizi tehlikeye attınız. Tayyip Erdoğan’ın yüzde 34 oyla meclisin üçte ikisini ele geçirmesinin manivelası oldunuz. Daha önce Refah Partisi’nin belediyeleri ele geçirmesi de sizin oyları bölmeniz sayesinde gerçekleşmişti.. Tayyip Erdoğan’ların ve yine çok yakın dostunuz olan Melih Gökçek’lerin en büyük şansı sizdiniz. CHP’nin ise en büyük şanssızlığı oldunuz. Bu ülkenin sola şiddetle ihtiyaç duyduğu bir dönemde, bütün uyarılarımıza rağmen partiyi sağa çekmekte, Kürtlerden, Alevilerden, solculardan ayırmakta ısrarlı oldunuz. Erdal İnönü, Hikmet Çetin, Murat Karayalçın, Fikri Sağlar, Ercan Karakaş, Mehmet Moğultay, Seyfi Oktay, Celal Doğan ve daha birçok sosyal demokratla el ele tutuşup halkın karşısına çıkmanız gerekirken; eski MHP’lileri, eski ANAP’lıları, idamla yargılanmış sağcı militanları parti vitrinine çıkarmakta ısrar ettiniz. Size defalarca “Bir şeyin aslı varken kopyasına kimse bakmaz!” dememize rağmen, sol politikaları değil, MHP çizgisini tercih ettiniz. Sağcıları ve sekreterinizi Meclis’e sokarken, İsmet Paşa’nın Avrupa Konseyi’nde komisyon başkanı olma başarısını gösteren torunu Gülsün Bilgehan’ı Meclis dışında bıraktınız. İnanın ki bunları yazarken samimi olarak üzülüyorum. Keşke haklı çıkmasaydım, keşke sizin tahminleriniz doğrulansaydı diyorum ama durum ortada. Yazık oldu Deniz Bey, hem size, hem partinize, hem de size inanan temiz yürekli sosyal demokratlara. Artık bundan sonra istifa etseniz de bir etmeseniz de. Bad-el harab-ül Basra!
zlivaneli@gazetevatan.com
(Vatan)

1.Mart tezkeresinin ardindakiler BOP

Milliyetci gecinip, ulusalci yani irkci olan fakat ittihadd-i terakkicilerin bu ülkeye siringaladiklari asagilik komplexleri nedeni ile kendini batililardan asagi gören, irkci Türk gecinen azinlik, 1.Mart tezkeresine TBMM nin "HAYIR" karari vermesini bir türlü iclerine sindiremediler.

1. ABD bizden tüm Dogu ve Güney-Dogu Bölgesindeki 11 Vilayetimizin topraklarini kendi kontrolu altina vermemizi istiyordu.
2. Bu bölge icerisindeki tüm Hava, Deniz Limanlarinin kontrollari ABD ye birakilacakti.
3. Bu bölgedeki tüm Demiryollari, Kara Yollari ve Hava Yollari ABD´nin kontrolu altina birakilacakti.
4. ABD buraha bir askeri hükümranlik istiyordu.
5. Tüm bunlar icin gerekcesi ise:
a) Irak´á silah, asker ve mühimmat gönderebilmek,
b) Irak´ta yapilacak savas neticesinde irak´tan kacacak Iraklilarin siginabilecegi nötral kamp olusturmak.

ABD ve Israil bu bölgede Neue Judea=Arz-i mevud=BOP denen projeyi uygulamak istiyordu. Irak´a saldirmadan önce, saldirmadan, savas etmeden Türkiye´nin Dogu ve Güney-Dogu´sunu ele gecirmek istiyordu. Cünkü Dogu ve Güney-Dogu Bölgemiz; BOP icinde ön görülen bir bölgedir.

Kürtlerin para karsiliginda oyuncak olarak kullanildigi da zaten bilinen bir gercek idi. Irak´a savas actiginda ABD, Kuzey Irak´taki Kürtlerin bir kismini Dogu ve Güney-Dogu Anadoluya mülteci olarak getirecekti. Buraya getirdigi Kürtlerede en kisa zamanda referandumla bu bölgeyi resmen Kürdistan yapacakti.

Tezkere TBMM´ne girmeden önce ABD gemileri Iskenderun ve Mersin Limanlarina yanasmis MGK nin izni dogrultusunda Silah, Mühimmat, Arac ve Gereclerle askerler indirilmis, Habur kapisina dogruda harekete gecirilmislerdi.
Bu esnada Dogu ve Güney-Doguda para dagitilarak cogu fabrika, Organize sanayi bölgeleride ABD ye kiralanmist.
Kisacasi fiili bir isgal vardi ve buna 1922 den beri savunma konusunda tam yetkili olan MGK "DUR" demiyordu.
Bu fiili ABD isgalini durdurabilmek icin TBMM´ne 1.Mart tarihinde bir tezkere verildi.
ABD nin fiili isgalina "EVET" veya "HAYIR" onaylamasi yapilacakti.
Netice hasil oldu ve TBMM, ABD ye "HAYIR" dedi.

Bu esnada AK-Parti disindaki tüm partiler -genel olarak- ABD isgaline "EVET" dediler.

Bu konuda asagida bir haber:
******

Tezkere pazarlığının perde arkası

Irak savaşı öncesinde, Türkiye üzerinden bir cephe açmak isteyen ABD ile pazarlıkları yürüten eski diplomat Deniz Bölükbaşı, ABD'nin o günlerde Türkiye'den istediklerini ilk kez anlattı:
28 Mayıs 2007 11:00

Dışişleri Bakanlığı'ndan istifa ederek MHP'den milletvekili adaylığı başvurusunda bulunan Deniz Bölükbaşı, merhum siyasetçi ve tezkerenin ilk döneminde başbakanlık koltuğunda bulunan Bülent Ecevit'in tezkere öncesinde ABD'ye verdiği cevapta savaş uçaklarının ve hava birliklerinin Türkiye'de konuşlanmasına izin verebileceklerini ilettiğini açıkladı.

1 Mart Tezkeresi hakkında bilinmeyenleri Habertürk televizyonunda anlatan Bölükbaşı, tezkerenin kabul edilmemesi ile birlikte Türkiye'nin Irak'taki gelişmelerden etkilenen marjinal bir seyirci konumuna indirgendiğini söyledi. Bölükbaşı, “Kuzey Irak'ta devletleşme gerçeğiyle karşı karşıya kaldık. Doğrudan Barzani'den himaye gören PKK tehditiyle karşı karşıyayız. PKK Kuzey Irak'ta Türkiye'ye karşı ikinci bir cephe açmıştır” diye konuştu.

Bölükbaşı'na yöneltilen sorular ve cevapları şöyle:


Bugün olan biten herşeyi, 1 Mart tezkeresinin geçmemiş olmasına mı bağlıyorsunuz?

Bölükbaşı: 1 Mart tezkeresi, 1 Mart'ta yaşanıp bitmedi. Sürecin bir parçasıydı. Bugün karşımıza çıkan dış güvenlik tehditleri, terörün tırmanması, ortadan kalkan kırmızı çizgilerimiz gerçeklerinden soyutlanarak ele alınamaz. 1 Mart tezkeresinin TBMM tarafından kabul edilmemiş olmasının otomatik bir sonucu sayılmasa bile iç ve dış güvenlik tehditleri, tezkere kabul edilseydi bu kadar cesaretle karşımıza çıkabilir miydi? Türkiye'nin karşısındaki güvenlik tablosu şudur; Türkiye Irak'taki gelşimleri etkilemek bir yana, oradaki gelişmelerden doğrudan etkilenen marjinal bir seyirci konumuna itilmiştir. Etnik bölücülük sorunu çok vahim boyutlar kazanmıştır. Kuzey Irak'ta devletleşme gerçeğiyle karşı karşıya kaldık. Doğrudan Barzani'den himaye gören PKK tehditiyle karşı karşıyayız. PKK Kuzey Irak'ta Türkiye'ye karşı ikinci bir cephe açmıştır. Yaklaşan Seçimlerin bir özelliği var. PKK ve Barzani TBMM'de temsile hazırlanmaktadır.


Görev size nasıl verildi?

13 Ocak 2003 tarihli Metni okudum, hayrete düştüm. Sayın müsteşara 'Böyle bir saçmalık olmaz' dedim, “bu saçmalığı düzeltmek sana düşüyor, 3 gün sonra müzakerelere başlıyorsun” dedi. Böyle tebliğ edildi. O kağıt sanki bir NATO müttefikinin diğer bir NATO ülkesinde tatbikata giderken çok genel bir düzenlemeydi. Müzakereler başlayınca anladım; ABD'liler 11 Eylül'ün etkisiyle olsa gerek rasyonel düşünemiyordu. Bizimle müzakere etmeden. 5-6 sayfalık bir talep. Bu tabii herkes gibi beni de çok ciddi bir endişeye sevketti.


Aldığınız belgede yada sonrasında Erdoğan'ın AKP Genel Başkanı iken Beyaz Saray görüşmesinde taahhüt verdiği izlenimini aldınız mı?

Bölükbaşı: Bizden talepleri ayrıntıya fazla girmeden 80 veya 90 bin kişilik ABD kara gücünün Türkiye'ye konuşlandırılması, Türkiye'den geçiş izni, K. Irak irtibat timlerinin Türkiye üzerinden geçişi, bazı askeri istihbarat uçuşları için hava sahasının kullanılması. Bunları Sayın Ecevit'e iletmişlerdi. Sonrasında yapılan görüşmelerde, 10 Aralık öncesi, Türkiye kara birliklerinin konuşlandırılmasının sorun olacağını ancak savaş uçakları ve sınırlı sayıda hava birliklerinin Türkiye'de konuşlandırılmasının düşünülebileceğini, ABD'nin Kuzey cephesi imkanından mahrum bırakılmayacağını söylemişlerdir. Ecevit hükümetinin döneminde yapılan görüşmelerde verilen mesajlar böyleydi.

Yeni Şafak